ബഹിരാകാശത്തും ആയുധങ്ങൾ: അമേരിക്കയുടെ തുറന്നുപറച്ചിൽ
ബഹിരാകാശത്തും ആയുധങ്ങൾ: അമേരിക്കയുടെ തുറന്നുപറച്ചിൽ
Table of Contents
മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ യുദ്ധങ്ങൾ ഏറെക്കാലം കരയിലും കടലിലും ആകാശത്തിലുമായിരുന്നു കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ അതിവേഗ മുന്നേറ്റം യുദ്ധത്തിന്റെ അതിരുകൾ ഭൂമിക്കപ്പുറത്തേക്ക് വ്യാപിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ബഹിരാകാശം ഇന്ന് ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും തന്ത്രപ്രധാനമായ സൈനിക മേഖലകളിലൊന്നായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
ആശയവിനിമയം, ഇന്റർനെറ്റ് സേവനങ്ങൾ, ബാങ്കിങ്, ഗതാഗതം, കാലാവസ്ഥാ നിരീക്ഷണം, നാവിഗേഷൻ, സൈനിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ തുടങ്ങി ആധുനിക ജീവിതത്തിന്റെ നിർണായക മേഖലകളെല്ലാം ഭൂമിയെ ചുറ്റുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് ഉപഗ്രഹങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. അതിനാൽ ഈ ഉപഗ്രഹങ്ങളെ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ആക്രമണം ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സൈനിക ശേഷിയെ മാത്രമല്ല, സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെയും അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളെയും ദൈനംദിന ജീവിതത്തെയും ഒരേസമയം പ്രതിസന്ധിയിലാക്കാൻ ശേഷിയുള്ളതാണ്.
ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് അമേരിക്ക തങ്ങളുടെ ബഹിരാകാശ സൈനിക ശേഷികളെക്കുറിച്ചും വിവിധ പ്രതിരോധ-ആക്രമണ സംവിധാനങ്ങളെക്കുറിച്ചും കൂടുതൽ തുറന്നുപറയാൻ തുടങ്ങിയത്. പതിറ്റാണ്ടുകളോളം അതീവ രഹസ്യമായി സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ചില ബഹിരാകാശ യുദ്ധശേഷികളെക്കുറിച്ചുള്ള വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ പുതിയൊരു ആഗോള ആയുധമത്സരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകൾക്കും വഴിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.
എന്താണ് ബഹിരാകാശ ആയുധങ്ങൾ (Space Weapons)? അവ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു? അമേരിക്കയുടെ പുതിയ വെളിപ്പെടുത്തലുകൾക്ക് പിന്നിലെ തന്ത്രമെന്താണ്? ഭ്രമണപഥത്തിലെ ആയുധമത്സരം മനുഷ്യരാശിക്ക് ഉയർത്തുന്ന അപകടങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്? ഇവയാണ് ഇവിടെ പരിശോധിക്കുന്നത്.
അമേരിക്കയുടെ തുറന്നുപറച്ചിലുകൾ
ബഹിരാകാശത്തെ സമാധാനപരമായ ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള മേഖലയായി നിലനിർത്തണമെന്ന നിലപാടാണ് അമേരിക്ക ഉൾപ്പെടെയുള്ള രാജ്യങ്ങൾ ദീർഘകാലമായി ഔദ്യോഗികമായി മുന്നോട്ടുവച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ചൈനയുടെയും റഷ്യയുടെയും ബഹിരാകാശ സൈനിക ശേഷികളിലെ മുന്നേറ്റം അമേരിക്കയുടെ സമീപനത്തിലും കാര്യമായ മാറ്റമുണ്ടാക്കി.
2019-ൽ യുഎസ് സായുധസേനയുടെ പ്രത്യേക വിഭാഗമായി ‘യുഎസ് സ്പേസ് ഫോഴ്സ്’ (US Space Force) രൂപീകരിച്ചത് ഈ മാറ്റത്തിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ സൂചനകളിലൊന്നായിരുന്നു. ദേശീയ സുരക്ഷയുടെയും സൈനിക പ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും നിർണായക മേഖലയായി ബഹിരാകാശത്തെ അമേരിക്ക കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പരിഗണിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് ഇതോടെയാണ്.
ശത്രുരാജ്യങ്ങളുടെ ഉപഗ്രഹ പ്രവർത്തനങ്ങൾ തടസ്സപ്പെടുത്താനും ആശയവിനിമയ സംവിധാനങ്ങളെ ജാം ചെയ്യാനും ബഹിരാകാശ അധിഷ്ഠിത സംവിധാനങ്ങളെ പ്രവർത്തനരഹിതമാക്കാനും കഴിയുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യകൾ തങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുന്നതായി അമേരിക്കൻ സൈനിക ഉദ്യോഗസ്ഥർ സമീപകാലത്ത് കൂടുതൽ പരസ്യമായി സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്.
ഇത്തരത്തിലുള്ള വെളിപ്പെടുത്തലുകൾക്ക് പിന്നിൽ സൈനിക രഹസ്യങ്ങൾ പുറത്തുവിടുക എന്ന ലക്ഷ്യം മാത്രമല്ല. എതിരാളികൾക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുകയും അമേരിക്കയുടെ പ്രത്യാക്രമണ ശേഷിയെക്കുറിച്ച് അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുക എന്ന ‘ഡിറ്ററൻസ്’ തന്ത്രവും ഇതിന് പിന്നിലുണ്ട്.
റഷ്യ ബഹിരാകാശത്ത് ആണവശേഷിയുള്ള ഒരു ഉപഗ്രഹവിരുദ്ധ സംവിധാനം വികസിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന അമേരിക്കൻ ആരോപണങ്ങൾ ഉയർന്നതോടെ ബഹിരാകാശ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകൾ കൂടുതൽ ശക്തമായി.
എന്താണ് ബഹിരാകാശ ആയുധങ്ങൾ? അവ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു?
ബഹിരാകാശ യുദ്ധത്തിനായി ഉപയോഗിക്കാവുന്ന സംവിധാനങ്ങളെ അവയുടെ പ്രവർത്തനരീതിയും വിന്യാസസ്ഥാനവും അടിസ്ഥാനമാക്കി വിവിധ വിഭാഗങ്ങളായി തിരിക്കാം.
1. ഉപഗ്രഹവേധ ആയുധങ്ങൾ — Anti-Satellite Weapons (ASAT)
ഭ്രമണപഥത്തിലുള്ള ഉപഗ്രഹങ്ങളെ തകർക്കാനോ പ്രവർത്തനരഹിതമാക്കാനോ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ആയുധങ്ങളാണ് ആന്റി-സാറ്റലൈറ്റ് ആയുധങ്ങൾ. ഭൂമിയിൽ നിന്നോ വിമാനങ്ങളിൽ നിന്നോ വിക്ഷേപിക്കുന്ന മിസൈലുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഉപഗ്രഹങ്ങളെ നേരിട്ട് ഇടിച്ചുതകർക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങളാണ് ഇതിന്റെ ഏറ്റവും പരിചിതമായ രൂപം.
അമേരിക്ക, റഷ്യ, ചൈന, ഇന്ത്യ എന്നിവ നേരിട്ടുള്ള ഉപഗ്രഹവേധ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തിയ രാജ്യങ്ങളാണ്. ഇന്ത്യ 2019-ലെ ‘മിഷൻ ശക്തി’യിലൂടെയാണ് ഈ ശേഷി പ്രകടിപ്പിച്ചത്.
എന്നാൽ ഇത്തരം ആക്രമണങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ അപകടം അവ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ബഹിരാകാശ അവശിഷ്ടങ്ങളാണ്. തകർന്ന ഉപഗ്രഹത്തിന്റെ ആയിരക്കണക്കിന് ഭാഗങ്ങൾ ഭ്രമണപഥത്തിൽ തുടരുകയും മറ്റ് ഉപഗ്രഹങ്ങൾക്ക് ഭീഷണിയാവുകയും ചെയ്യും.
2. കോ-ഓർബിറ്റൽ ആയുധങ്ങൾ — Co-orbital Weapons
സാധാരണ ഉപഗ്രഹങ്ങളെപ്പോലെ ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തിച്ചശേഷം മറ്റൊരു ഉപഗ്രഹത്തിന് സമീപത്തേക്ക് നീങ്ങാൻ കഴിയുന്ന സംവിധാനങ്ങളെയാണ് കോ-ഓർബിറ്റൽ സംവിധാനങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
ഇത്തരം ഉപഗ്രഹങ്ങൾക്ക് പരിശോധന, അറ്റകുറ്റപ്പണി തുടങ്ങിയ സമാധാനപരമായ ആവശ്യങ്ങൾക്കൊപ്പം സൈനിക ഉപയോഗത്തിനുള്ള സാധ്യതയും ഉണ്ട്. മറ്റൊരു ഉപഗ്രഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം തടസ്സപ്പെടുത്തുക, അതിന്റെ ഘടകങ്ങൾക്ക് കേടുപാടുകൾ വരുത്തുക, അല്ലെങ്കിൽ നേരിട്ട് കൂട്ടിയിടിക്കുക തുടങ്ങിയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ സിദ്ധാന്തപരമായി സാധ്യമാണ്.
ഇവയുടെ ഇരട്ട ഉപയോഗസ്വഭാവമാണ് — civilian, military ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ഒരുപോലെ ഉപയോഗിക്കാവുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യ — സുരക്ഷാ വിദഗ്ധരുടെ പ്രധാന ആശങ്ക.
3. ഡയറക്ടഡ് എനർജി ആയുധങ്ങൾ — Directed Energy Weapons (DEW)
ഉയർന്ന ഊർജമുള്ള ലേസറുകളോ മൈക്രോവേവ് സംവിധാനങ്ങളോ ഉപയോഗിച്ച് ഉപഗ്രഹങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യകളാണ് ഡയറക്ടഡ് എനർജി ആയുധങ്ങൾ.
ഒരു ഉപഗ്രഹത്തെ പൂർണമായി തകർക്കാതെ അതിലെ ക്യാമറകളെയോ മറ്റ് ഒപ്റ്റിക്കൽ സെൻസറുകളെയോ താൽക്കാലികമായോ സ്ഥിരമായോ പ്രവർത്തനരഹിതമാക്കാൻ ലേസർ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് കഴിയും. ഇതിനെ ‘ഡാസ്ലിങ്’ (Dazzling) അല്ലെങ്കിൽ ‘ബ്ലൈൻഡിങ്’ (Blinding) എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.
ഭൗതിക അവശിഷ്ടങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാതെ തന്നെ ഉപഗ്രഹത്തിന്റെ ശേഷി ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയുമെന്നതാണ് ഇത്തരം സംവിധാനങ്ങളുടെ പ്രത്യേകത. അതേസമയം ആക്രമണത്തിന്റെ ഉറവിടം കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയുക ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ കൂടുതൽ സങ്കീർണമാകാം.
4. ബഹിരാകാശത്തുനിന്ന് ഭൂമിയിലേക്ക് പ്രയോഗിക്കുന്ന ആയുധങ്ങൾ
ബഹിരാകാശത്തുനിന്ന് ഭൂമിയിലെ ലക്ഷ്യങ്ങളെ ആക്രമിക്കാൻ കഴിയുന്ന കൈനറ്റിക് ബോംബാർഡ്മെന്റ് സംവിധാനങ്ങൾ പതിറ്റാണ്ടുകളായി സൈനിക സങ്കൽപ്പങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ്. ‘Rods from God’ എന്ന പേരിലാണ് ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു സാങ്കൽപ്പിക ആശയം വ്യാപകമായി അറിയപ്പെടുന്നത്.
ഭ്രമണപഥത്തിൽ നിന്ന് ഭാരമേറിയ ലോഹദണ്ഡുകൾ ഭൂമിയിലെ ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക് പതിപ്പിച്ച് അവയുടെ അതിവേഗ ചലനത്തിൽ നിന്നുള്ള കൈനറ്റിക് ഊർജം ഉപയോഗിച്ച് നാശം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതാണ് ആശയം.
എന്നാൽ ഇത്തരം സംവിധാനം യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രവർത്തനക്ഷമമായ ആയുധമായി വിന്യസിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നതിന് പൊതുവായി സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ട തെളിവുകളില്ല. അതിനാൽ ഇത് നിലവിലുള്ള ആയുധശേഷിയെന്നതിലുപരി ദീർഘകാലമായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന സൈനിക സങ്കൽപ്പമായാണ് കാണേണ്ടത്.
5. ഇലക്ട്രോണിക്, സൈബർ യുദ്ധം
ബഹിരാകാശ യുദ്ധത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രായോഗികമായ മേഖലകളിലൊന്നാണ് ഇലക്ട്രോണിക് വാർഫെയർ. ഉപഗ്രഹങ്ങളിലേക്കും അവയിൽനിന്നും വരുന്ന സിഗ്നലുകൾ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന ജാമിങ് സംവിധാനങ്ങൾ ഇതിൽ പ്രധാനമാണ്.
ഉപഗ്രഹത്തിന്റെ ആശയവിനിമയ ബന്ധം വിച്ഛേദിക്കുക, GPS പോലുള്ള നാവിഗേഷൻ സിഗ്നലുകൾ തടസ്സപ്പെടുത്തുക, വ്യാജ സിഗ്നലുകൾ നൽകി സംവിധാനങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുക എന്നിവയെല്ലാം ആധുനിക ഇലക്ട്രോണിക് യുദ്ധത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
ഇതിനൊപ്പം ഉപഗ്രഹങ്ങളുടെ ഗ്രൗണ്ട് സ്റ്റേഷനുകളെയോ നിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങളെയോ ലക്ഷ്യമിടുന്ന സൈബർ ആക്രമണങ്ങളും വലിയ സുരക്ഷാഭീഷണിയാണ്.
ശീതയുദ്ധം മുതൽ സ്പേസ് ഫോഴ്സ് വരെ
ബഹിരാകാശത്തിന്റെ സൈനികവൽക്കരണം പുതിയ പ്രതിഭാസമല്ല. 1957-ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ലോകത്തിലെ ആദ്യ കൃത്രിമ ഉപഗ്രഹമായ ‘സ്പുട്നിക്’ വിക്ഷേപിച്ചതോടെ അമേരിക്കയും സോവിയറ്റ് യൂണിയനും തമ്മിലുള്ള ബഹിരാകാശ മത്സരം ആരംഭിച്ചു.
ശീതയുദ്ധത്തിന്റെ തുടർന്നുള്ള വർഷങ്ങളിൽ ബഹിരാകാശവും ആണവായുധ മത്സരത്തിന്റെ ഭാഗമായി. ഉയർന്ന അന്തരീക്ഷത്തിലും ബഹിരാകാശത്തും നടത്തിയ ആണവ പരീക്ഷണങ്ങൾ ഉപഗ്രഹങ്ങൾക്കും ആശയവിനിമയ സംവിധാനങ്ങൾക്കും ഇത്തരം സ്ഫോടനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാവുന്ന അപകടം വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്തു.
1980-കളിൽ അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് റൊണാൾഡ് റീഗൻ അവതരിപ്പിച്ച ‘സ്ട്രാറ്റജിക് ഡിഫൻസ് ഇനിഷ്യേറ്റീവ്’ (Strategic Defense Initiative — SDI), അഥവാ ‘സ്റ്റാർ വാർസ്’ പദ്ധതി, ബഹിരാകാശ പ്രതിരോധ ചരിത്രത്തിലെ നിർണായക ഘട്ടമായിരുന്നു.
സോവിയറ്റ് ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈലുകളെ അവ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തുന്നതിന് മുമ്പ് കണ്ടെത്തി നശിപ്പിക്കുന്ന വിപുലമായ പ്രതിരോധ സംവിധാനം സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ലേസർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ബഹിരാകാശ അധിഷ്ഠിത സാങ്കേതികവിദ്യകളും പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായി പരിഗണിക്കപ്പെട്ടു.
പദ്ധതിയിലെ പല ആശയങ്ങളും സാങ്കേതികവും സാമ്പത്തികവുമായ കാരണങ്ങളാൽ പൂർണമായി യാഥാർത്ഥ്യമായില്ല. എന്നാൽ അതിലൂടെ ആരംഭിച്ച ഗവേഷണത്തിന്റെ പല മേഖലകളും പിന്നീട് കൂടുതൽ പുരോഗതി നേടി.
2019-ലെ യുഎസ് സ്പേസ് ഫോഴ്സിന്റെ രൂപീകരണം ഈ ദീർഘകാല സൈനിക പരിണാമത്തിന്റെ പുതിയ ഘട്ടമായിരുന്നു.
അമേരിക്കയുടെ പുതിയ സമീപനം: രഹസ്യത്തിൽ നിന്ന് പരസ്യമായ ഡിറ്ററൻസിലേക്ക്
മുൻകാലങ്ങളിൽ ബഹിരാകാശത്തെ സൈനിക പദ്ധതികളുടെ വലിയൊരു ഭാഗം അമേരിക്ക രഹസ്യമായി സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ സമീപകാലത്ത് ഈ സമീപനത്തിൽ മാറ്റം പ്രകടമാണ്.
തങ്ങൾക്ക് ശത്രുക്കളുടെ ബഹിരാകാശ സംവിധാനങ്ങളെ തടസ്സപ്പെടുത്താനും ആവശ്യമെങ്കിൽ പ്രവർത്തനരഹിതമാക്കാനും കഴിയുന്ന ശേഷിയുണ്ടെന്ന് പരസ്യമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ എതിരാളികളെ ആക്രമണത്തിൽ നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിക്കുകയാണ് അമേരിക്കയുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്ന്.
ഇതിന് രണ്ട് പ്രധാന തന്ത്രപരമായ നേട്ടങ്ങളുണ്ട്.
ഒന്നാമത്തേത് ഡിറ്ററൻസ് ആണ്. അമേരിക്കയുടെ ഉപഗ്രഹങ്ങളെ ആക്രമിച്ചാൽ തിരിച്ചടിക്കാൻ ശേഷിയുണ്ടെന്ന സന്ദേശം ചൈനയ്ക്കും റഷ്യയ്ക്കും നൽകുന്നതിലൂടെ ആക്രമണത്തിന്റെ ചെലവ് വർധിപ്പിക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യം.
രണ്ടാമത്തേത് രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായ പിന്തുണ ഉറപ്പാക്കലാണ്. ചൈനയുടെയും റഷ്യയുടെയും വർധിച്ചുവരുന്ന ബഹിരാകാശ സൈനിക ശേഷിയെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത് പുതിയ സംവിധാനങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കാൻ യുഎസ് കോൺഗ്രസിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ ബജറ്റ് നേടുന്നതിനും സഹായിക്കുന്നു.
എന്തുകൊണ്ട് ബഹിരാകാശം പുതിയ യുദ്ധമേഖലയാകുന്നു?
ആധുനിക യുദ്ധത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായക ആയുധങ്ങളിലൊന്ന് ‘വിവരം’ തന്നെയാണ്. ആ വിവരശൃംഖലയുടെ നട്ടെല്ലാകട്ടെ ഉപഗ്രഹങ്ങളും.
ശത്രുസേനയുടെ നീക്കങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുക, മിസൈലുകൾക്കും ഡ്രോണുകൾക്കും കൃത്യമായ നാവിഗേഷൻ നൽകുക, സൈനിക യൂണിറ്റുകൾ തമ്മിൽ സുരക്ഷിതമായി ആശയവിനിമയം നടത്തുക, മിസൈൽ വിക്ഷേപണങ്ങൾ നേരത്തെ തിരിച്ചറിയുക തുടങ്ങിയ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഉപഗ്രഹങ്ങൾ നിർണായകമാണ്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ വൻശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള ഭാവിയിലെ ഒരു സംഘർഷത്തിൽ ശത്രുവിന്റെ ഉപഗ്രഹ ശൃംഖലയെ പ്രവർത്തനരഹിതമാക്കാനുള്ള ശ്രമം ആദ്യഘട്ടങ്ങളിൽ തന്നെ ഉണ്ടാകാമെന്ന് സൈനിക വിദഗ്ധർ വിലയിരുത്തുന്നു.
ഉപഗ്രഹ സംവിധാനങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ സൈനികരുടെ ആശയവിനിമയം തടസ്സപ്പെടാം, GPS അധിഷ്ഠിത ആയുധങ്ങളുടെ കൃത്യത കുറയാം, ഡ്രോൺ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ബാധിക്കാം, രഹസ്യാന്വേഷണ ശേഷി പരിമിതപ്പെടാം.
ഈ ആശ്രിതത്വമാണ് ബഹിരാകാശത്തെ ആധുനിക യുദ്ധത്തിന്റെ ഏറ്റവും നിർണായക മേഖലകളിലൊന്നാക്കി മാറ്റുന്നത്.
ആണവായുധങ്ങളും EMP ഭീഷണിയും
ബഹിരാകാശത്തെ ആണവായുധ സാധ്യതയാണ് മറ്റൊരു ഗുരുതര ആശങ്ക.
ഉയർന്ന അന്തരീക്ഷത്തിലോ ബഹിരാകാശത്തിലോ ആണവസ്ഫോടനം നടന്നാൽ ശക്തമായ ഇലക്ട്രോമാഗ്നറ്റിക് പൾസ് (EMP) ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. കൂടാതെ സ്ഫോടനത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്ന വികിരണ മേഖലകൾ ഭ്രമണപഥത്തിലുള്ള നിരവധി ഉപഗ്രഹങ്ങളുടെ ഇലക്ട്രോണിക് സംവിധാനങ്ങൾക്ക് കേടുപാടുകൾ വരുത്താനും സാധ്യതയുണ്ട്.
ഇത്തരം ആയുധങ്ങളുടെ പ്രധാന അപകടം ഒരു ഉപഗ്രഹത്തെ മാത്രം ലക്ഷ്യമിടുന്നതിന് പകരം വിശാലമായ ബഹിരാകാശ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങളെ ബാധിക്കാമെന്നതാണ്.
കെസ്ലർ സിൻഡ്രോം: ഭ്രമണപഥത്തെ തന്നെ ഉപയോഗശൂന്യമാക്കുന്ന അപകടം
ബഹിരാകാശ യുദ്ധത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ ദീർഘകാല പ്രത്യാഘാതങ്ങളിലൊന്നാണ് ‘സ്പേസ് ഡെബ്രിസ്’ — ബഹിരാകാശ അവശിഷ്ടങ്ങൾ.
നാസ ശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഡൊണാൾഡ് കെസ്ലറുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ‘കെസ്ലർ സിൻഡ്രോം’ എന്ന ആശയം ഈ അപകടത്തെ വിശദീകരിക്കുന്നു.
ഒരു ഉപഗ്രഹം തകർന്നാൽ അതിൽനിന്ന് നൂറുകണക്കിനോ ആയിരക്കണക്കിനോ അവശിഷ്ടങ്ങൾ രൂപപ്പെടാം. ഇവ അതിവേഗത്തിൽ ഭൂമിയെ ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ഇത്തരം ചെറിയ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കുപോലും മറ്റൊരു ഉപഗ്രഹത്തിൽ ഇടിക്കുമ്പോൾ ഗുരുതര നാശം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും.
ആ കൂട്ടിയിടിയിൽ വീണ്ടും കൂടുതൽ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. അവ മറ്റ് ഉപഗ്രഹങ്ങളിൽ ഇടിക്കും. ഇങ്ങനെ കൂട്ടിയിടികൾ ഒരു ശൃംഖലയായി വർധിക്കുന്ന സാഹചര്യമാണ് കെസ്ലർ സിൻഡ്രോം.
അത്തരം ഒരു അവസ്ഥ ഗുരുതരമായാൽ ചില ഭ്രമണപഥങ്ങൾ ദീർഘകാലത്തേക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നത് അതീവ അപകടകരമാകാം. പുതിയ ഉപഗ്രഹ വിക്ഷേപണങ്ങളും മനുഷ്യ ബഹിരാകാശ ദൗത്യങ്ങളും കൂടുതൽ സങ്കീർണമാകുകയും ചെയ്യും.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ നേരിട്ടുള്ള ഉപഗ്രഹവേധ പരീക്ഷണങ്ങൾക്കെതിരെ അന്താരാഷ്ട്രതലത്തിൽ ശക്തമായ ആശങ്ക ഉയരുന്നുണ്ട്.
അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളും 1967-ലെ ഔട്ടർ സ്പേസ് ഉടമ്പടിയും
ബഹിരാകാശ പ്രവർത്തനങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന അന്താരാഷ്ട്ര നിയമവ്യവസ്ഥയുടെ അടിത്തറയാണ് 1967-ലെ ‘ഔട്ടർ സ്പേസ് ട്രീറ്റി’ (Outer Space Treaty).
അമേരിക്ക, റഷ്യ, ചൈന, ഇന്ത്യ ഉൾപ്പെടെയുള്ള നിരവധി രാജ്യങ്ങൾ ഈ ഉടമ്പടിയുടെ ഭാഗമാണ്.
ആണവായുധങ്ങളോ മറ്റ് വൻനാശകാരിയായ ആയുധങ്ങളോ ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണപഥത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നത് ഉടമ്പടി നിരോധിക്കുന്നു. ചന്ദ്രനിലും മറ്റ് ആകാശഗോളങ്ങളിലും സൈനിക താവളങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനും ആയുധപരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നതിനും നിയന്ത്രണങ്ങളുണ്ട്.
എന്നാൽ ഉടമ്പടിക്ക് പ്രധാനപ്പെട്ട പരിമിതിയുമുണ്ട്. പരമ്പരാഗത ആയുധങ്ങൾ, ഉപഗ്രഹവേധ മിസൈലുകൾ, ജാമറുകൾ, ലേസർ സംവിധാനങ്ങൾ, സൈബർ ആക്രമണങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ആധുനിക ബഹിരാകാശ യുദ്ധരീതികളെ സമഗ്രമായി നിയന്ത്രിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥകൾ അതിലില്ല.
1967-ൽ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും പ്രയാസമായിരുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യകളാണ് ഇന്ന് സൈനിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ നിലവിലെ നിയമവ്യവസ്ഥ പുതുക്കണമെന്ന ആവശ്യം അന്താരാഷ്ട്രതലത്തിൽ ശക്തമാണ്.
സാധാരണ ജനജീവിതത്തെ എങ്ങനെ ബാധിക്കും?
ബഹിരാകാശ യുദ്ധത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൈനിക മേഖലയിലൊതുങ്ങില്ല. ഉപഗ്രഹങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്ന ആധുനിക സമൂഹത്തിന്റെ വിവിധ മേഖലകളെയും അത് നേരിട്ട് ബാധിക്കും.
ആശയവിനിമയം: സാറ്റലൈറ്റ് കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ, ടെലിവിഷൻ സംപ്രേഷണം, ദൂരപ്രദേശങ്ങളിലെ ഇന്റർനെറ്റ് ബന്ധം തുടങ്ങിയവ തടസ്സപ്പെടാം.
ഗതാഗതം: GPS ഉൾപ്പെടെയുള്ള സാറ്റലൈറ്റ് നാവിഗേഷൻ സംവിധാനങ്ങൾ തകരാറിലായാൽ വ്യോമയാനം, കപ്പൽഗതാഗതം, റോഡ് ഗതാഗതം തുടങ്ങിയ മേഖലകൾ ബാധിക്കാം.
സാമ്പത്തിക മേഖല: ബാങ്കിങ്, ഓഹരി വിപണി, ടെലികമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ ശൃംഖലകൾ തുടങ്ങിയവ കൃത്യമായ സമയസമന്വയത്തിനായി സാറ്റലൈറ്റ് നാവിഗേഷൻ സംവിധാനങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്നു. ഇവയിലെ തടസ്സം സാമ്പത്തിക സംവിധാനങ്ങളിൽ വലിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാം.
കാലാവസ്ഥാ നിരീക്ഷണം: ചുഴലിക്കാറ്റുകൾ, കൊടുങ്കാറ്റുകൾ തുടങ്ങിയ കാലാവസ്ഥാ പ്രതിഭാസങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുന്നതിൽ ഉപഗ്രഹങ്ങൾ നിർണായകമാണ്. ഇവയുടെ പ്രവർത്തനം തടസ്സപ്പെടുന്നത് ദുരന്ത മുന്നറിയിപ്പ് സംവിധാനങ്ങളെയും ബാധിക്കും.
അതിനാൽ ഭ്രമണപഥത്തിലെ ഒരു സൈനിക ഏറ്റുമുട്ടലിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഭൂമിയിലെ കോടിക്കണക്കിന് സാധാരണക്കാരിലേക്കും അതിവേഗം വ്യാപിക്കാം.
ഒരുകാലത്ത് ശാസ്ത്രീയ പര്യവേക്ഷണത്തിന്റെയും മനുഷ്യന്റെ അതിരുകളില്ലാത്ത കൗതുകത്തിന്റെയും പ്രതീകമായിരുന്നു ബഹിരാകാശം. ഇന്ന് അതേ മേഖല ലോകത്തിലെ പ്രധാന സൈനിക ശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള തന്ത്രപരമായ മത്സരത്തിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായി മാറുകയാണ്.
ചൈനയുടെയും റഷ്യയുടെയും ബഹിരാകാശ ശേഷികളെ നേരിടാൻ ശക്തമായ പ്രതിരോധവും പ്രത്യാക്രമണ ശേഷിയും ആവശ്യമാണെന്നാണ് അമേരിക്കയുടെ വാദം. എന്നാൽ ഓരോ രാജ്യവും സ്വന്തം സുരക്ഷയ്ക്കായി കൂടുതൽ ആയുധങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുമ്പോൾ മറ്റുള്ള രാജ്യങ്ങളും അതേ പാത പിന്തുടരുന്ന ‘സെക്യൂരിറ്റി ഡിലമ്മ’ രൂപപ്പെടാനുള്ള അപകടമുണ്ട്.
ബഹിരാകാശ യുദ്ധത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ദേശീയ അതിർത്തികളിൽ ഒതുങ്ങില്ല എന്നതാണ്. ഒരു ഉപഗ്രഹത്തെ തകർത്തുണ്ടാകുന്ന അവശിഷ്ടങ്ങൾ ആക്രമണം നടത്തിയ രാജ്യത്തിന്റെയും എതിരാളിയുടെയും മാത്രമല്ല, മൂന്നാം രാജ്യങ്ങളുടെയും വാണിജ്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും ശാസ്ത്രീയ ദൗത്യങ്ങളുടെയും ഉപഗ്രഹങ്ങൾക്ക് ഭീഷണിയാകാം.
അതിനാൽ ബഹിരാകാശത്തെ ആയുധമത്സരം നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനുള്ള പുതിയ അന്താരാഷ്ട്ര മാനദണ്ഡങ്ങളും കരാറുകളും കൂടുതൽ പ്രസക്തമാകുകയാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ഭ്രമണപഥത്തിൽ ദീർഘകാല അവശിഷ്ടങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആക്രമണങ്ങൾ തടയുകയും സൈനിക പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ കൂടുതൽ സുതാര്യത ഉറപ്പാക്കുകയും തെറ്റായ വിലയിരുത്തലുകൾ മൂലമുള്ള സംഘർഷസാധ്യത കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
ബഹിരാകാശം ഒരു പുതിയ യുദ്ധഭൂമിയായി മാറുമോ, അതോ രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സഹകരണത്തിന്റെയും ശാസ്ത്രീയ പുരോഗതിയുടെയും മേഖലയായി തുടരുമോ എന്നത് വരും വർഷങ്ങളിലെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ ആഗോള സുരക്ഷാ ചോദ്യങ്ങളിലൊന്നായിരിക്കും.