നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തർക്കം: എന്താണ് കാവേരി നദീജല പ്രശ്നം?

നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തർക്കം: എന്താണ് കാവേരി നദീജല പ്രശ്നം?

🔗 Share Article

ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ ജീവനാഡിയായ കാവേരി (Kaveri/Cauvery) നദി വെറുമൊരു ജലസ്രോതസ്സ് മാത്രമല്ല; ലക്ഷക്കണക്കിന് കർഷകരുടെ ജീവനോപാധിയും ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്കാരത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകവുമാണ്. ‘ദക്ഷിണ ഗംഗ’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കാവേരി, നൂറ്റാണ്ടുകളായി മനുഷ്യന്റെ കാർഷിക, സാമ്പത്തിക, സാമൂഹിക വികസനങ്ങൾക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഈ പുണ്യനദി കഴിഞ്ഞ ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലേറെയായി ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണവും നീണ്ടുനിൽക്കുന്നതുമായ അന്തർ-സംസ്ഥാന നദീജല തർക്കങ്ങളിലൊന്നിന്റെ (Water Dispute) കേന്ദ്രബിന്ദു കൂടിയാണ്. കർണാടക, തമിഴ്‌നാട്, കേരളം, പുതുച്ചേരി എന്നീ നാല് സംസ്ഥാനങ്ങൾ/കേന്ദ്രഭരണ പ്രദേശങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ഈ തർക്കം കേവലം ജലത്തിന്റെ പങ്കുവെക്കൽ എന്നതിലുപരി, ചരിത്രപരമായ അവകാശങ്ങൾ, ജനസംഖ്യാ വർദ്ധനവ്, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം, കാർഷിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ നിലനിൽപ്പ് എന്നിവയുമായി ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

കാവേരി നദി: ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും പ്രയാണവും

കാവേരി നദിയുടെ ഉത്ഭവം കർണാടകയിലെ കുടക് (Kodagu) ജില്ലയിൽ പശ്ചിമഘട്ട നിരകളിലുള്ള തലക്കാവേരിയിലാണ്. സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്നും ഏകദേശം 1,341 മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ നിന്നാണ് നദി താഴേക്ക് ഒഴുകുന്നത്. അവിടെ നിന്നും കർണാടക, തമിഴ്‌നാട് എന്നീ സംസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ കിഴക്കോട്ട് ഒഴുകി, തമിഴ്‌നാട്ടിലെ പൂംപുഹാർ എന്ന സ്ഥലത്തുവെച്ച് ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിൽ പതിക്കുന്നു. 802 കിലോമീറ്റർ ദൈർഘ്യമുള്ള കാവേരി നദിയുടെ ആകെ വൃഷ്ടിപ്രദേശം (Basin area) 81,155 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്ററാണ്.

ഈ വൃഷ്ടിപ്രദേശത്തിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ വിതരണം തർക്കത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്നാണ്. ആകെ വിസ്തൃതിയുടെ ഏകദേശം 42 ശതമാനം കർണാടകയിലും, 54 ശതമാനം തമിഴ്‌നാട്ടിലും, ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ കേരളത്തിലും പുതുച്ചേരിയിലുമായാണ് വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്നത്. കാവേരിയുടെ പ്രധാന പോഷകനദികളിൽ കബനി, ഹേമാവതി, ഹാരംഗി, ഭവാനി, അർക്കാവതി, ലക്ഷ്മണതീർത്ഥ, പാമ്പാർ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇതിൽ കബനി, ഭവാനി, പാമ്പാർ എന്നീ നദികളുടെ പ്രധാന വൃഷ്ടിപ്രദേശം കേരളത്തിലാണ്.

കാവേരി നദിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷത അത് രണ്ട് മൺസൂണുകളെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. നദിയുടെ ഉപരിതടം (Upper catchment) അതായത് കർണാടകയിലും കേരളത്തിലുമുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ പ്രധാനമായും തെക്കുപടിഞ്ഞാറൻ മൺസൂണിനെ (South-West Monsoon) ആശ്രയിക്കുമ്പോൾ, തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ഡെൽറ്റാ പ്രദേശങ്ങളുൾപ്പെടുന്ന അധോതടം (Lower catchment) വടക്കുകിഴക്കൻ മൺസൂണിൽ (North-East Monsoon) നിന്നാണ് കൂടുതലായി മഴ ലഭിക്കുന്നത്. ഈ കാലവർഷങ്ങളിലുണ്ടാകുന്ന ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളാണ് പലപ്പോഴും ജലക്ഷാമത്തിനും അതുവഴി സംസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള രൂക്ഷമായ തർക്കങ്ങൾക്കും വഴിവെക്കുന്നത്.

തർക്കത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ വേരുകൾ

കാവേരി നദീജല തർക്കത്തിന് ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലധികം പഴക്കമുണ്ട്. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത്, അന്നത്തെ മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയും (ഇന്നത്തെ തമിഴ്‌നാട്) മൈസൂർ നാട്ടുരാജ്യവും (ഇന്നത്തെ കർണാടക) തമ്മിലുണ്ടായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളിലാണ് ഈ തർക്കത്തിന്റെ വേരുകൾ കിടക്കുന്നത്.

• 1892-ലെ കരാർ: കാവേരി നദിയിൽ നിന്ന് കൃഷിക്കായി വലിയ തോതിൽ കനാലുകൾ നിർമ്മിച്ച് ജലം ഉപയോഗിക്കാൻ മൈസൂർ തീരുമാനിച്ചതോടെയാണ് ആദ്യത്തെ വലിയ തർക്കം ആരംഭിച്ചത്. നദിയുടെ സ്വാഭാവിക ഒഴുക്കിനെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നത് തങ്ങളുടെ കർഷകരെ ബാധിക്കുമെന്ന് മദ്രാസ് വാദിച്ചു. തുടർന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെ മധ്യസ്ഥതയിൽ 1892-ൽ ഒരു കരാർ ഒപ്പുവെച്ചു. കാവേരിയിലോ പോഷകനദികളിലോ പുതിയ അണക്കെട്ടുകളോ ജലസേചന പദ്ധതികളോ നിർമ്മിക്കുന്നതിന് മുൻപ് മൈസൂർ രാജ്യം മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയുടെ മുൻകൂർ അനുമതി വാങ്ങിയിരിക്കണം എന്നതായിരുന്നു പ്രധാന വ്യവസ്ഥ.
• 1924-ലെ കരാർ: ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, മൈസൂർ രാജ്യം കാവേരിക്ക് കുറുകെ കണ്ണമ്പാടി എന്ന സ്ഥലത്ത് (ഇന്നത്തെ കൃഷ്ണരാജ സാഗർ അഥവാ കെ.ആർ.എസ് അണക്കെട്ട്) ഒരു വലിയ അണക്കെട്ട് നിർമ്മിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. മദ്രാസ് ഇതിനെ എതിർത്തതോടെ, വിഷയം പരിഹരിക്കുന്നതിനായി ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ ഒരു ആർബിട്രേറ്ററെ നിയമിച്ചു. നീണ്ട ചർച്ചകൾക്കൊടുവിൽ 1924-ൽ പുതിയൊരു കരാർ നിലവിൽവന്നു. ഈ കരാർ പ്രകാരം മൈസൂരിന് കെ.ആർ.എസ് അണക്കെട്ട് നിർമ്മിക്കാനും, പകരം മദ്രാസിന് മേട്ടൂരിൽ മറ്റൊരു വലിയ അണക്കെട്ട് നിർമ്മിക്കാനും അനുമതി ലഭിച്ചു. മദ്രാസിന് ഭൂരിഭാഗം ജലവും ലഭ്യമാക്കുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു ഈ കരാർ രൂപകൽപന ചെയ്തത്. ഈ കരാറിന് 50 വർഷത്തെ കാലാവധി ഉണ്ടായിരുന്നു; അതായത് 1974-ൽ ഇത് പുനഃപരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു.
• 1956-ലെ സംസ്ഥാന പുനഃസംഘടന: ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതിനുശേഷം, 1956-ലെ സംസ്ഥാന പുനഃസംഘടനാ നിയമം വന്നതോടെ ഭാഷാടിസ്ഥാനത്തിൽ സംസ്ഥാനങ്ങൾ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഇതോടെ കാവേരിയുടെ വൃഷ്ടിപ്രദേശത്തിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങൾ പുതുതായി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട കേരളത്തിലും (വയനാട്, പാലക്കാട് പ്രദേശങ്ങൾ), അതുപോലെ പുതുച്ചേരിയുടെ ഭാഗമായ കാരയ്ക്കലിലും ഉൾപ്പെട്ടു. ഇതോടെ, രണ്ട് കക്ഷികൾ മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന തർക്കത്തിലേക്ക് കേരളവും പുതുച്ചേരിയും കൂടി കടന്നുവന്നു.

ഓരോ സംസ്ഥാനത്തിന്റെയും വാദമുഖങ്ങളും ആവശ്യങ്ങളും

കാവേരി തർക്കം സങ്കീർണ്ണമാകാനുള്ള പ്രധാന കാരണം ഓരോ സംസ്ഥാനത്തിനും അവരുടേതായ ചരിത്രപരവും പ്രായോഗികവുമായ ന്യായങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്നതാണ്.

1. കർണാടക

ഒരു ഉപരിതട സംസ്ഥാനം (Upper Riparian State) എന്ന നിലയിൽ തങ്ങൾക്ക് നദിയിലെ ജലത്തിന്മേൽ വലിയ അവകാശമുണ്ടെന്ന് കർണാടക വാദിക്കുന്നു. 1892-ലെയും 1924-ലെയും കരാറുകൾ ബ്രിട്ടീഷുകാർ മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിക്ക് അനുകൂലമായി മൈസൂർ നാട്ടുരാജ്യത്തിന്മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിച്ച അസമത്വമുള്ള കരാറുകളാണെന്നാണ് കർണാടകയുടെ പക്ഷം. 1974-ൽ 1924-ലെ കരാറിന്റെ കാലാവധി അവസാനിച്ചതോടെ, പുതിയതും നീതിയുക്തവുമായ ഒരു ജലപങ്കുവെക്കൽ സംവിധാനം വേണമെന്ന് അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടു. കൂടാതെ, അതിവേഗം വളരുന്ന ബംഗളൂരു നഗരത്തിന്റെ കുടിവെള്ള ആവശ്യങ്ങൾക്കും, വരൾച്ചാബാധിതമായ ജില്ലകളിലെ പുതിയ ജലസേചന പദ്ധതികൾക്കും കാവേരി ജലം പൂർണ്ണമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തേണ്ടത് സംസ്ഥാനത്തിന്റെ അനിവാര്യതയാണെന്ന് കർണാടക ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

2. തമിഴ്‌നാട്

അധോതട സംസ്ഥാനമായ (Lower Riparian State) തമിഴ്‌നാട്, തങ്ങളുടെ കർഷകർ തലമുറകളായി കാവേരി ജലത്തെ ആശ്രയിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്ന ചരിത്രപരമായ അവകാശമാണ് (Historical riparian rights) ഉന്നയിക്കുന്നത്. തഞ്ചാവൂർ, തിരുവാരൂർ, നാഗപട്ടினம் തുടങ്ങിയ കാവേരി ഡെൽറ്റാ ജില്ലകളിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് കർഷകർ കുറുവായ് (ഹ്രസ്വകാല വിള), സാംബ (ദീർഘകാല വിള) എന്നീ നെൽകൃഷികൾക്കായി പൂർണ്ണമായും കാവേരി നദിയെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. കർണാടക നദിയുടെ മുകൾഭാഗത്ത് പുതിയ അണക്കെട്ടുകൾ നിർമ്മിച്ച് ജലം തടഞ്ഞുനിർത്തിയാൽ, അത് തമിഴ്‌നാടിന്റെ കാർഷിക മേഖലയെയും അതുവഴി സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയെയും പൂർണ്ണമായും തകർക്കുമെന്ന് അവർ വാദിക്കുന്നു.

3. കേരളം

കാവേരി നദിയുടെ ആകെ ജലലഭ്യതയുടെ ഗണ്യമായ ഒരു ശതമാനം വരുന്നത് കേരളത്തിലെ പശ്ചിമഘട്ട വനങ്ങളിൽ നിന്നുത്ഭവിക്കുന്ന പോഷകനദികളായ കബനി, ഭവാനി, പാമ്പാർ എന്നിവയിലൂടെയാണ്. തങ്ങളുടെ ഭൂപ്രദേശത്ത് നിന്നുത്ഭവിക്കുന്ന ജലത്തിന്മേൽ തങ്ങൾക്ക് ന്യായമായ അവകാശമുണ്ടെന്ന് കേരളം വാദിക്കുന്നു. വയനാട്, പാലക്കാട്, ഇടുക്കി (മറയൂർ പ്രദേശം) ജില്ലകളിലെ ജലസേചന ആവശ്യങ്ങൾക്കും, സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വിവിധ വൈദ്യുതോൽപ്പാദന പദ്ധതികൾക്കും കാവേരി ജലം വിനിയോഗിക്കാൻ അനുവദിക്കണം എന്നാണ് കേരളത്തിന്റെ ആവശ്യം.

4. പുതുച്ചേരി

കാവേരി ഡെൽറ്റയുടെ ഏറ്റവും താഴെ അറ്റത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന കാരയ്ക്കൽ പ്രദേശം പുതുച്ചേരിയുടെ ഭാഗമാണ്. അവിടുത്തെ കുടിവെള്ളത്തിനും പരമ്പരാഗത കൃഷിക്കുമായി നദിയിൽ നിന്ന് ന്യായമായ വിഹിതം തങ്ങൾക്കും ലഭിക്കണം എന്നതാണ് പുതുച്ചേരിയുടെ വാദം.

നിയമപോരാട്ടങ്ങളും ട്രൈബ്യൂണൽ വിധിയും

1970-കൾ മുതൽ സംസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിൽ നിരവധി ഉഭയകക്ഷി ചർച്ചകൾ നടന്നുവെങ്കിലും അവയെല്ലാം പരാജയപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് സുപ്രീം കോടതിയുടെ ഇടപെടലിനെത്തുടർന്ന്, 1990-ൽ കേന്ദ്ര സർക്കാർ ‘കാവേരി നദീജല തർക്ക പരിഹാര ട്രൈബ്യൂണൽ’ (Cauvery Water Disputes Tribunal – CWDT) രൂപീകരിച്ചു.

ഇടക്കാല വിധി (1991):

ട്രൈബ്യൂണൽ രൂപീകരിച്ച് ഒരു വർഷത്തിനുള്ളിൽ, 1991 ജൂൺ 25-ന് ട്രൈബ്യൂണൽ ഒരു ഇടക്കാല വിധി പുറപ്പെടുവിച്ചു. ഇതിൽ, കർണാടക പ്രതിവർഷം 205 ടി.എം.സി (TMC – Thousand Million Cubic feet) ജലം തമിഴ്‌നാടിന് വിട്ടുനൽകണമെന്ന് ഉത്തരവിട്ടു. ഈ വിധി കർണാടകയിൽ വലിയ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് വഴിവെച്ചു. അക്രമസംഭവങ്ങളിൽ വ്യാപകമായ നാശനഷ്ടങ്ങൾ ഇരു സംസ്ഥാനങ്ങളിലുമുണ്ടായി. അന്തിമ വിധി വരുന്നത് വരെ ഓരോ വർഷവും മഴയുടെ ലഭ്യതയ്ക്കനുസരിച്ച് ഇടക്കാല ക്രമീകരണങ്ങളിലൂടെയാണ് പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിച്ചുപോന്നത്.

അന്തിമ വിധി (2007):

17 വർഷത്തെ സുദീർഘമായ പഠനങ്ങൾക്കും വാദപ്രതിവാദങ്ങൾക്കും ശേഷം 2007 ഫെബ്രുവരി 5-ന് ട്രൈബ്യൂണൽ അന്തിമ വിധി പ്രഖ്യാപിച്ചു. കാവേരി നദീതടത്തിലെ ആകെ ജലലഭ്യത 740 ടി.എം.സി ആണെന്ന് ട്രൈബ്യൂണൽ കണക്കാക്കി. ഇത് നാല് സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കുമായി താഴെ പറയുന്ന രീതിയിൽ വിഭജിച്ചു നൽകി:

സംസ്ഥാനം / ഉപയോഗം	നീക്കിവെച്ച ജലം (TMC)
തമിഴ്‌നാട്	419
കർണാടക	270
കേരളം	30 (കബനി-21, ഭവാനി-6, പാമ്പാർ-3)
പുതുച്ചേരി	7
പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം & കടലിലേക്കുള്ള ഒഴുക്ക്	14 (10 + 4)

എന്നാൽ ഈ അന്തിമ വിധിയിലും അപാകതകളുണ്ടെന്ന് ആരോപിച്ച് സംസ്ഥാനങ്ങൾ വീണ്ടും സുപ്രീം കോടതിയെ സമീപിക്കുകയാണുണ്ടായത്.

2018-ലെ സുപ്രീം കോടതിയുടെ ചരിത്രപരമായ വിധി

വർഷങ്ങൾ നീണ്ട നിയമയുദ്ധത്തിനൊടുവിൽ, കാവേരി നദീജല തർക്കത്തിൽ സുപ്രീം കോടതി 2018 ഫെബ്രുവരി 16-ന് നിർണ്ണായകവും അന്തിമവുമായ വിധി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഈ വിധിയിൽ കോടതി എടുത്തുപറഞ്ഞ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു തത്ത്വമുണ്ട്: “അന്തർ-സംസ്ഥാന നദികൾ ഒരു ദേശീയ സ്വത്താണ് (National Asset). ഏതെങ്കിലും ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന് ആ നദിയുടെ ജലത്തിന്മേൽ പൂർണ്ണമായ അവകാശം ഉന്നയിക്കാൻ കഴിയില്ല”.

കോടതി 2007-ലെ ട്രൈബ്യൂണൽ വിധിയിൽ സുപ്രധാനമായ ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി:

1. ബംഗളൂരുവിന്റെ കുടിവെള്ള പ്രശ്നം: ഇന്ത്യയുടെ സിലിക്കൺ വാലി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ബംഗളൂരു നഗരം ആഗോള പദവി (Global status) കൈവരിച്ചുവെന്നും, കുടിവെള്ളത്തിനാണ് എപ്പോഴും മുൻഗണന നൽകേണ്ടതെന്നും കോടതി നിരീക്ഷിച്ചു. ഇതിനായി 4.75 ടി.എം.സി ജലം കർണാടകയ്ക്ക് അധികമായി അനുവദിച്ചു.
2. ഭൂഗർഭ ജലത്തിന്റെ ലഭ്യത: തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ഏകദേശം 20 ടി.എം.സി ഭൂഗർഭജലം (Groundwater) ലഭ്യമാണെന്ന് നിരീക്ഷിച്ച കോടതി, അതിൽ 10 ടി.എം.സി എങ്കിലും അവർക്ക് ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് വിലയിരുത്തി. അതിനാൽ ഈ അളവ് തമിഴ്‌നാടിന്റെ വിഹിതത്തിൽ നിന്ന് കുറച്ചു.

ഇതനുസരിച്ച് സുപ്രീം കോടതി പുതുക്കി നിശ്ചയിച്ച അന്തിമ വിഹിതം (TMC-ൽ) ഇപ്രകാരമാണ്:

• കർണാടക: 284.75 (14.75 ടി.എം.സി അധികമായി ലഭിച്ചു)
• തമിഴ്‌നാട്: 404.25 (14.75 ടി.എം.സി വെട്ടിക്കുറച്ചു)
• കേരളം: 30 (മാറ്റമില്ല)
• പുതുച്ചേരി: 7 (മാറ്റമില്ല)

വിധിയുടെ സുഗമമായ നടത്തിപ്പിനും നദീജല വിതരണം ശാസ്ത്രീയമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നതിനുമായി കേന്ദ്ര സർക്കാർ ‘കാവേരി വാട്ടർ മാനേജ്‌മെന്റ് അതോറിറ്റി’ (CWMA), ‘കാവേരി വാട്ടർ റെഗുലേഷൻ കമ്മിറ്റി’ (CWRC) എന്നീ സ്ഥിരം സംവിധാനങ്ങൾക്ക് രൂപം നൽകി.

നിലനിൽക്കുന്ന പ്രധാന തർക്ക വിഷയങ്ങൾ

സുപ്രീം കോടതിയുടെ അന്തിമ വിധിയും സ്ഥിരം സമിതികളും നിലവിലുണ്ടെങ്കിലും, പ്രശ്നങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. ഇപ്പോഴും ചില വിഷയങ്ങളിൽ കടുത്ത ഭിന്നതകൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.

1. മഴക്കുറവുള്ള സമയത്തെ ജലപങ്കുവെക്കൽ

മൺസൂൺ സാധാരണ ഗതിയിൽ ലഭിക്കുന്ന വർഷങ്ങളിൽ ജലം പങ്കുവെക്കുന്നത് വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാറില്ല. എന്നാൽ, മഴ ലഭ്യത കുറയുന്ന വരൾച്ചാ വർഷങ്ങളിൽ (Distress years) പ്രതിസന്ധി രൂക്ഷമാകുന്നു. അത്തരം ഘട്ടങ്ങളിൽ, ആകെ ലഭ്യമായ ജലത്തിന്റെ അളവ് ആനുപാതികമായി (Pro-rata basis) വിഭജിക്കണം എന്നാണ് ചട്ടം. എന്നാൽ, സ്വന്തം അണക്കെട്ടുകളിൽ കുടിവെള്ളത്തിന് പോലും ആവശ്യത്തിന് വെള്ളമില്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുമ്പോൾ, തൊട്ടുതാഴെയുള്ള സംസ്ഥാനത്തിന് വെള്ളം തുറന്നുവിടുന്നത് കർണാടകയ്ക്ക് വലിയ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു. മറുവശത്ത്, തമിഴ്‌നാടിനാകട്ടെ കൃത്യസമയത്ത് വെള്ളം ലഭിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഒരു സീസണിലെ മുഴുവൻ കാർഷിക വിളകളും ഉണങ്ങിനശിക്കുന്ന അവസ്ഥയും നേരിടേണ്ടി വരുന്നു.

2. മേക്കദാട്ടു പദ്ധതി (Mekedatu Balancing Reservoir)

കാവേരി തർക്കത്തിലെ ഏറ്റവും പുതിയ വിവാദ വിഷയം കർണാടക നിർദ്ദേശിച്ച ‘മേക്കദാട്ടു’ പദ്ധതിയാണ്. കാവേരി നദിയിൽ കർണാടക-തമിഴ്‌നാട് അതിർത്തിക്ക് സമീപം രാമനഗര ജില്ലയിൽ 48 ടി.എം.സി സംഭരണശേഷിയുള്ള ഒരു ‘ബാലൻസിങ് റിസർവോയർ’ നിർമ്മിക്കാനാണ് കർണാടക പദ്ധതിയിടുന്നത്. കുടിവെള്ള വിതരണത്തിനും ജലവൈദ്യുത ഉൽപ്പാദനത്തിനും വേണ്ടിയാണിതെന്നും തമിഴ്‌നാടിന്റെ വിഹിതത്തെ ഇത് ബാധിക്കില്ലെന്നും കർണാടക വ്യക്തമാക്കുന്നു. എന്നാൽ, മുകളിലൊരു പുതിയ അണക്കെട്ട് കൂടി വന്നാൽ നദിയുടെ സ്വാഭാവിക ഒഴുക്ക് പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാകുമെന്നും തങ്ങളുടെ കൃഷിയെ അത് ഗുരുതരമായി ബാധിക്കുമെന്നും ചൂണ്ടിക്കാട്ടി തമിഴ്‌നാട് ഇതിനെ ശക്തമായി എതിർക്കുന്നു.

ശാശ്വത പരിഹാരവും ഭാവിയിലേക്കുള്ള മാർഗ്ഗങ്ങളും

നിയമപരമായ വിധികൾ മാത്രം കൊണ്ട് ഈ നൂറ്റാണ്ട് പഴക്കമുള്ള തർക്കം പ്രായോഗികമായി പരിഹരിക്കാനാകില്ല. സുസ്ഥിരമായ ചില മാറ്റങ്ങൾ ഇరు സംസ്ഥാനങ്ങളിലും നടപ്പിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്:

• കാർഷിക രീതികളിലെ മാറ്റം: ജലലഭ്യത കുറയുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, കൂടുതൽ വെള്ളം ആവശ്യമുള്ള നെല്ല്, കരിമ്പ് തുടങ്ങിയ വിളകളിൽ നിന്ന് മാറി, കുറഞ്ഞ വെള്ളം ആവശ്യമുള്ള പയർവർഗ്ഗങ്ങൾ, ചെറുധാന്യങ്ങൾ (Millets) തുടങ്ങിയവയിലേക്ക് കർഷകരെ തിരിച്ചുവിടാൻ സർക്കാരുകൾ മുൻകൈ എടുക്കണം.
• നവീന ജലസേചന രീതികൾ: പരമ്പരാഗതമായ കനാൽ ജലസേചനത്തിന് പകരം തുള്ളിനന (Drip irrigation), സ്പ്രിങ്ക്ളർ തുടങ്ങിയ മൈക്രോ ഇറിഗേഷൻ സംവിധാനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ജലത്തിന്റെ അമിത ഉപയോഗം കുറയ്ക്കണം.
• മഴവെള്ള സംഭരണവും ഭൂഗർഭജല പരിപോഷണവും: നഗരങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും മഴവെള്ള സംഭരണം കർശനമാക്കണം. പ്രാദേശികമായി ജലം സംഭരിക്കാൻ തടാകങ്ങളും കുളങ്ങളും പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.
• സഹകരണ ഫെഡറലിസം: ജലപങ്കുവെക്കൽ തികച്ചും ശാസ്ത്രീയമായ ഡാറ്റയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം നടത്തുകയും, രാഷ്ട്രീയ മുക്തമായ ചർച്ചകളിലൂടെ അയൽ സംസ്ഥാനങ്ങൾ പരസ്പരം വിട്ടുവീഴ്ചകൾക്ക് തയ്യാറാവുകയും വേണം.

കാവേരി നദീജല തർക്കം ഇന്ത്യയുടെ ഫെഡറൽ സംവിധാനത്തിന് മുന്നിലുള്ള വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയാണ്. ഭരണഘടനാപരമായ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും കോടതികൾക്കും ഒരു പരിധി വരെ മാത്രമേ ഇതിൽ ഇടപെടാൻ കഴിയൂ. നദികൾ മനുഷ്യന്റെ മാത്രം സ്വത്തല്ലെന്നും, പാരിസ്ഥിതിക സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് അവയെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണെന്നുമുള്ള തിരിച്ചറിവാണ് ആദ്യം വേണ്ടത്. സംസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സഹകരണവും, ജലത്തിന്റെ സുസ്ഥിരമായ ഉപഭോഗവും കോർത്തിണക്കിക്കൊണ്ടുള്ള ഒരു സമഗ്ര സമീപനം മാത്രമാണ് ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ ജീവനാഡിയായ കാവേരിയെയും അതിനെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരെയും സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഏക പോംവഴി. ജനങ്ങളെ പരസ്പരം അകറ്റാനല്ല, മറിച്ച് യോജിപ്പിക്കാനാണ് നദികൾ ഒഴുകേണ്ടത്.