കേരളത്തെ പട്ടിണിയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ച കപ്പയുടെ കഥ
കേരളത്തെ പട്ടിണിയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ച കപ്പയുടെ കഥ
കേരളീയരുടെ ഭക്ഷണസംസ്കാരത്തെയും ദിനചര്യകളെയും ഒരുപോലെ സ്വാധീനിച്ച അത്യപൂർവ്വമായ ഒരു കാർഷികവിളയാണ് കപ്പ അല്ലെങ്കിൽ മരച്ചീനി (Tapioca or Cassava). ഇന്ന് ഒരു സാധാരണക്കാരന്റെ വിശപ്പടക്കുന്ന സദ്യയായോ അതല്ലെങ്കിൽ വൻകിട ഹോട്ടലുകളിലെ ആഡംബര വിഭവമായോ കപ്പയും മീൻകറിയും നമ്മുടെ മുന്നിലെത്തുമ്പോൾ, അതിനുപിന്നിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പോരാട്ടത്തിന്റെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും ദീർഘവീക്ഷണത്തിന്റെയും വലിയൊരു ചരിത്രമുണ്ട്. മലയാളിയുടെ ഐഡന്റിറ്റിയുമായി തന്നെ തുന്നിച്ചേർക്കപ്പെട്ട ഈ കിഴങ്ങുവർഗ്ഗം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു വിദേശിയായിരുന്നുവെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ പലർക്കും ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും.
കേരളത്തിന്റെ കാർഷിക സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയിൽ മരച്ചീനി ഉണ്ടാക്കിയ ചലനങ്ങൾ വളരെ വലുതാണ്. അരിഭക്ഷണത്തെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചിരുന്ന ഒരു ജനതയ്ക്ക് ക്ഷാമകാലത്ത് പട്ടിണിയിൽ നിന്ന് മോചനം നൽകിയ ജീവരക്തമായിരുന്നു ഈ വിള. സാമ്രാജ്യത്വ ഭരണാധികാരികളുടെയും പ്രാദേശിക രാജാക്കന്മാരുടെയും തീരുമാനങ്ങൾ എങ്ങനെ ഒരു നാടിന്റെ ഭക്ഷണശീലങ്ങളെ മാറ്റിമറിച്ചു എന്നതിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമാണ് മരച്ചീനിയുടെ കേരളത്തിലേക്കുള്ള ആഗമനം. കേവലം ഒരു ആഹാരസാധനം എന്നതിലുപരി, കർഷക മുന്നേറ്റങ്ങളുടെയും കുടിയേറ്റ ചരിത്രങ്ങളുടെയും നിശബ്ദ സാക്ഷിയായി മരച്ചീനി നിലകൊള്ളുന്നു.
ദക്ഷിണ അമേരിക്കയിലെ ആമസോൺ തടങ്ങളിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി തിരുവിതാംകൂറിലെ രാജകൊട്ടാരം വഴി മലയാളി അടുക്കളകളിൽ സാർവത്രികമായി മാറിയ ഈ കിഴങ്ങിന്റെ ശാസ്ത്രീയവും സാംസ്കാരികവും ചരിത്രപരവുമായ വശങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പരിശോധിക്കാം.
തെക്കേ അമേരിക്കയിൽ നിന്ന് തിരുവിതാംകൂറിലേക്ക്
മരച്ചീനിയുടെ (Manihot Esculenta) മാതൃദേശം ദക്ഷിണ അമേരിക്കയിലെ ആമസോൺ മഴക്കാടുകളാണ്. ഇവിടുത്തെ തദ്ദേശീയരായ റെഡ് ഇന്ത്യൻ വംശജരാണ് ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് തന്നെ ഈ കാട്ടുചെടിയെ കൃഷിചെയ്യാൻ അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ മാറ്റിയെടുത്തത്. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പോർച്ചുഗീസ് പര്യവേക്ഷകർ തെക്കേ അമേരിക്കയിൽ എത്തിയതോടെയാണ് ഈ വിള ആഗോള ശ്രദ്ധ നേടുന്നത്. കരീബിയൻ ദ്വീപുകളിലും ആഫ്രിക്കൻ വൻകരയിലും പോർച്ചുഗീസുകാർ മരച്ചീനി കൃഷി വ്യാപകമാക്കി. അക്കാലത്ത് കപ്പലുകളിൽ ദീർഘദൂര യാത്ര ചെയ്യുന്ന നാവികർക്ക് കേടുകൂടാതെ സൂക്ഷിക്കാവുന്ന പ്രധാന ആഹാരമായി കപ്പ മാറിയിരുന്നു.
പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ വാണിജ്യ പാതകളിലൂടെയാണ് മരച്ചീനി ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്നത്. കപ്പൽ മാർഗ്ഗം കൊണ്ടുവന്ന കിഴങ്ങ് എന്ന അർത്ഥത്തിലാണ് മലബാറിലും തിരുവിതാംകൂറിലും ഇതിന് ‘കപ്പക്കിഴങ്ങ്’ അല്ലെങ്കിൽ ‘കപ്പ’ എന്ന പേര് വീണത്. ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ ‘പൂള’, ‘കൊള്ളി’, ‘മരക്കിഴങ്ങ്’ എന്നീ പേരുകളിലും ഇത് അറിയപ്പെടുന്നു. പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ പോർച്ചുഗീസുകാർ മലബാർ തീരത്ത് കപ്പ എറ്റിച്ചുവെങ്കിലും, തുടക്കത്തിൽ പ്രാദേശിക ജനവിഭാഗങ്ങൾ ഇതിനെ ഭയത്തോടെയാണ് വീക്ഷിച്ചിരുന്നത്.
മണ്ണടിയിൽ വിളയുന്നതും വിചിത്രമായ ഇലകളോടു കൂടിയതുമായ ഈ ചെടി വിഷമയമാണെന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ അക്കാലത്ത് ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. കൂടാതെ, പരമ്പരാഗതമായി നെൽകൃഷിയെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചിരുന്ന മലയാളി കർഷകർ പുതിയൊരു വിളയെ സ്വീകരിക്കാൻ മടിച്ചു. അങ്ങനെ പതിറ്റാണ്ടുകളോളം കപ്പ ഒരു അപൂർവ്വ ചെടിയായി മാത്രം തോട്ടങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങിനിന്നു.
വിശാഖം തിരുനാൾ മഹാരാജാവും കപ്പയുടെ പ്രചാരണവും
മരച്ചീനിയെ തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് പ്രതിഷ്ഠിച്ചതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ച ഭരണാധികാരിയാണ് ആയില്യം തിരുനാളിന് ശേഷം തിരുവിതാംകൂർ ഭരിച്ച വിശാഖം തിരുനാൾ രാമവർമ്മ മഹാരാജാവ് (1880–1885). ശാസ്ത്രജ്ഞനും സസ്യശാസ്ത്രത്തിൽ അതീവ താല്പര്യവുമുള്ള ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ തിരുവിതാംകൂറിൽ കൊടുങ്കാറ്റും വെള്ളപ്പൊക്കവും മൂലം രൂക്ഷമായ ക്ഷാമവും അരിക്ഷാമവും അനുഭവപ്പെട്ടു. ജനങ്ങൾ പട്ടിണി കിടന്നു മരിക്കുന്ന സാഹചര്യം ഒഴിവാക്കാൻ മഹാരാജാവ് ഒരു ബദൽ മാർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു.
അങ്ങനെയാണ് അദ്ദേഹം വിദേശത്തുനിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന മരച്ചീനി കൃഷി ചെയ്യാനുള്ള ആശയം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്. എന്നാൽ വിഷമുള്ളതാണെന്ന ഭയത്താൽ ജനങ്ങൾ കപ്പ കഴിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ജനങ്ങളുടെ വിശ്വസ്തത നേടിയെടുക്കാൻ മഹാരാജാവ് ഒരു തന്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു. കൊട്ടാരവളപ്പിൽ ഏക്കറുകണക്കിന് സ്ഥലത്ത് അദ്ദേഹം കപ്പ കൃഷി ചെയ്യുകയും, അതിന് കടുത്ത സുരക്ഷ ഏർപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. രാജകീയമായ ഭക്ഷണമാണ് ഇതെന്ന് തെളിയിക്കാൻ മഹാരാജാവും കൊട്ടാരത്തിലുള്ളവരും ദിവസവും കപ്പ പുഴുങ്ങി കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കാവൽ ശക്തമാക്കിയതോടെ, കൊട്ടാരത്തിൽ മാത്രം വിളയുന്ന ഈ അമൂല്യ വസ്തു എന്താണെന്നറിയാൻ ജനങ്ങൾക്ക് കൗതുകമായി. ഒരു രാത്രിയിൽ മഹാരാജാവ് കാവൽക്കാരോട് അല്പം അയവ് വരുത്താൻ നിർദ്ദേശം നൽകി. പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ തന്നെ, നാട്ടുകാർ കൊട്ടാരവളപ്പിൽ കയറി കപ്പത്തണ്ടുകളും കിഴങ്ങുകളും മോഷ്ടിച്ച് സ്വന്തം പറമ്പുകളിൽ കൊണ്ടുപോയി നട്ടു. ജനങ്ങൾ സ്വയം കൃഷി ചെയ്യട്ടെ എന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെ മഹാരാജാവ് ആവിഷ്കരിച്ച ബുദ്ധിപരമായ പദ്ധതി അങ്ങനെ വിജയത്തിലെത്തി. ചുരുങ്ങിയ കാലം കൊണ്ട് തിരുവിതാംകൂറിലുടനീളം കപ്പ പ്രധാന ആഹാരമായി മാറി.
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധവും കപ്പയെന്ന അതിജീവനമരുന്നും
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതിയിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധ കാലത്ത് (1939-1945) കേരളം നേരിട്ട ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധിയായിരുന്നു കടുത്ത അരിക്ഷാമം. അതുവരെ തിരുവിതാംകൂറിലേക്കും മലബാറിലേക്കും വൻതോതിൽ അരി ഇറക്കുമതി ചെയ്തിരുന്നത് ബർമ്മയിൽ (മ്യാൻമാർ) നിന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ യുദ്ധത്തിൽ ജപ്പാൻ ബർമ്മ കീഴടക്കിയതോടെ അങ്ങോട്ടുനിന്നുള്ള സമുദ്രമാർഗ്ഗമുള്ള അരിയുടെ വരവ് പൂർണ്ണമായും നിലച്ചു. ഇതോടെ കേരളത്തിൽ പട്ടിണിമരണങ്ങൾ സാധാരണ സംഭവമായി മാറി.
ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് മരച്ചീനി മലയാളിക്ക് യഥാർത്ഥ രക്ഷകനായത്. നെൽകൃഷിക്ക് ആവശ്യമായത്ര വെള്ളമോ പരിചരണമോ മരച്ചീനിക്ക് ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. ഏതു വരണ്ട മണ്ണിലും കുറഞ്ഞ അധ്വാനത്തിൽ സമൃദ്ധമായി വിളയുന്ന കപ്പ, സാധാരണക്കാരുടെയും തൊഴിലാളികളുടെയും വിശപ്പടക്കി. കാർഷിക മേഖലയിലും തോട്ടം മേഖലയിലും പണിചെയ്തിരുന്ന സാധാരണക്കാർക്ക് ദിവസം മുഴുവൻ അധ്വാനിക്കാനുള്ള ഊർജ്ജം നൽകിയത് രാവിലെ കഴിച്ചിരുന്ന കപ്പ പുഴുങ്ങിയതും കട്ടൻകാപ്പിയുമായിരുന്നു.
അരിയുടെ അളവ് കുറച്ച്, കപ്പ കൂട്ടി കഴിക്കുന്ന ശീലം മലയാളി സമൂഹത്തിൽ ഉറച്ചുപോയത് ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ്. ഒരു നാടിനെ വൻ ദുരന്തത്തിൽ നിന്നും വംശനാശ ഭീഷണിയിൽ നിന്നും കരകയറ്റിയ ഭക്ഷണ സാധനം എന്ന നിലയിൽ കപ്പയ്ക്ക് സാമൂഹിക ചരിത്രത്തിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത സ്ഥാനമാണുള്ളത്.
മരച്ചീനിയുടെ ജീവശാസ്ത്രവും ശാസ്ത്രീയ പ്രക്രിയകളും
മരച്ചീനി കഴിക്കുമ്പോൾ നാം അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട പ്രധാനപ്പെട്ട ചില ശാസ്ത്രീയ സത്യങ്ങളുണ്ട്. പച്ചക്കപ്പയിൽ അല്പം വിഷാംശം അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് എന്നത് ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ‘ലിനാമാരിൻ’ (Linamarin), ‘ലോട്ടാസ്ട്രാലിൻ’ (Lotaustralin) എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്ന സയനോജനിക് ഗ്ലൈക്കോസൈഡുകളാണ് (Cyanogenic glycosides) കപ്പയിലുള്ളത്. ഇവ ദഹനരസങ്ങളുമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ ഹൈഡ്രജൻ സയനൈഡ് (HCN) എന്ന വിഷവാതകം ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
എന്നാൽ പരമ്പരാഗതമായ പാചകരീതികളിലൂടെ ഈ വിഷാംശത്തെ പൂർണ്ണമായും പുറന്തള്ളാൻ നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ ശാസ്ത്രീയമായ വഴികൾ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. കപ്പ തൊലി കളഞ്ഞ് കഷണങ്ങളാക്കി തിളച്ച വെള്ളത്തിൽ പുഴുങ്ങുമ്പോൾ ഈ ഗ്ലൈക്കോസൈഡുകൾ വെള്ളത്തിൽ ലയിച്ചുചേരുന്നു. ഈ വെള്ളം ഊറ്റിക്കളയുന്നതോടെ കപ്പ തികച്ചും സുരക്ഷിതവും പോഷകസമൃദ്ധവുമാകുന്നു. രണ്ടുവട്ടം വെള്ളമൊഴിച്ച് തിളപ്പിച്ചു ഊറ്റുന്ന രീതി ശാസ്ത്രീയമായി സയനൈഡ് പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗമാണ്.
മരച്ചീനിയിൽ ഉയർന്ന അളവിൽ കാർബോഹൈഡ്രേറ്റ് (കാർബോഹൈഡ്രേറ്റുകൾ) അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കൂടാതെ കാൽസ്യം, ഫോസ്ഫറസ്, വിറ്റാമിൻ സി എന്നിവയും ഇതിലുണ്ട്. പെട്ടെന്ന് ദഹിക്കുകയും ശരീരത്തിന് ഉടനടി ഊർജ്ജം നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന അന്നജമാണ് (Starch) കപ്പയുടെ പ്രധാന ഘടകം. കണ്ടെയ്നറുകളിൽ വർഷങ്ങളോളം കേടുകൂടാതെ ഇരിക്കുന്ന ‘തപ്പിയോക്ക സ്റ്റാർച്ച്’ ഉണ്ടാക്കുന്നതും ഈ മരച്ചീനിയിൽ നിന്നാണ്.
കപ്പയും മീൻകറിയും മുതൽ കപ്പപ്പുഴുക്ക് വരെ
കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ കപ്പ ഉപയോഗിച്ച് വൈവിധ്യമാർന്ന വിഭവങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുന്നു. തിരുവിതാംകൂറിലെയും മലബാറിലെയും മധ്യതിരുവിതാംകൂറിലെയും അടുക്കളകളിൽ കപ്പയുടെ രൂപവും ഭാവവും മാറുന്നു. ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ കോമ്പിനേഷൻ തീർച്ചയായും ‘കപ്പയും അയില/മത്തി മീൻകറിയും’ തന്നെയാണ്. എരിവും പുളിയുമുള്ള മീൻകറിയും മഞ്ഞൾപ്പൊടിയും തേങ്ങയും ചേർത്ത് വേവിച്ച കുഴച്ച കപ്പയും ചേരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന രുചി ആഗോളതലത്തിൽ തന്നെ മലയാളി അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നാണ്.
മറ്റൊരു പ്രധാന വിഭവമാണ് ‘കപ്പപ്പുഴുക്ക്’ അല്ലെങ്കിൽ ‘കപ്പ വേവിച്ചത്’. കാച്ചിൽ, ചേന, ചെറുചെമ്പ്, പയർ എന്നിവ ചേർത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്ന കൂട്ടുകറി പോലെ, കപ്പയിൽ ചെറിയുള്ളിയും വെളുത്തുള്ളിയും പച്ചമുളകും ചിരകിയ തേങ്ങയും ചേർത്ത് ചതച്ചിട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്ന കപ്പപ്പുഴുക്ക് പോഷകഗുണമുള്ള മികച്ചൊരു പ്രഭാതഭക്ഷണമാണ്. മലബാറിലും കോട്ടയം-ഇടുക്കി ഭാഗങ്ങളിലും ഏറെ ജനപ്രിയമായ ഒന്നാണ് ‘ബോട്ടി കപ്പ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘കപ്പ ബിരിയാണി’ (എല്ലും കപ്പയും). പോത്തിന്റെ ഇറച്ചിയും എല്ലും മസാലകളും ചേർത്ത് കപ്പയുമായി കുഴച്ചെടുക്കുന്ന ഈ വിഭവം ഇന്ന് തട്ടുകടകൾ മുതൽ വൻകിട റെസ്റ്റോറന്റുകളിൽ വരെ തരംഗമാണ്.
ഉണക്കക്കപ്പയും (വാട്ടുകപ്പ) മലയാളിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. കപ്പ ചെത്തി പുഴുങ്ങി വെയിലത്തുവെച്ച് ഉണക്കിയെടുക്കുന്ന വാട്ടുകപ്പ, മാസങ്ങളോളം കേടുകൂടാതെ സൂക്ഷിക്കാം. മഴക്കാലത്ത് ഇതും വറുത്ത അരച്ച മീൻകറിയും കൂട്ടിക്കഴിക്കുന്നത് ഗ്രാമീണ കേരളത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഒരു ഓർമ്മയാണ്. കൂടാതെ മെലിതായി അരിഞ്ഞ് എണ്ണയിൽ വറുത്തെടുക്കുന്ന കപ്പ ചിപ്സ് അഥവാ കൊള്ളി വറുത്തത് ഇന്നും ട്രെയിൻ യാത്രകളിലെയും വൈകുന്നേരങ്ങളിലെയും പ്രിയപ്പെട്ട പലഹാരമാണ്.
കപ്പയുടെ സാംസ്കാരിക സ്വാധീനവും ആധുനിക കാലത്തെ പ്രാധാന്യവും
മരച്ചീനി കേവലം ഒരു ആഹാരസാധനം മാത്രമല്ല, മലയാളിയുടെ കുടിയേറ്റ ചരിത്രത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം കൂടിയാണ്. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിൽ മധ്യതിരുവിതാംകൂറിൽ നിന്നും മലബാറിലെ മലയോര മേഖലകളിലേക്കും ഇടുക്കിയിലേക്കും നടക്കുമാറായ കർഷകർ (ഹൈറേഞ്ച് കുടിയേറ്റം) കൂടെക്കൊണ്ടുപോയത് മരച്ചീനിത്തണ്ടുകളായിരുന്നു. കാടുവെട്ടിത്തെളിച്ച് അവിടെ ആദ്യമായി അവർ നട്ടുവളർത്തിയത് കപ്പയായിരുന്നു. പ്രതികൂല കാലാവസ്ഥയിലും വന്യമൃഗങ്ങളുടെ ശല്യങ്ങൾക്കിടയിലും കർഷക കുടുംബങ്ങളെ പട്ടിണിയില്ലാതെ നിലനിർത്തിയത് ഈ കൃഷിയാണ്.
ഇന്ന് ആഗോളവൽക്കരണത്തിന്റെ കാലത്ത് കപ്പയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ മാറ്റം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരുകാലത്ത് ‘ഏഴകളുടെ ഭക്ഷണം’ എന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട് മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടിരുന്ന കപ്പ, ഇന്ന് ഉയർന്ന കൊളസ്ട്രോളും ഗ്ലൂറ്റൻ അലർജിയുമുള്ളവർക്ക് അനുയോജ്യമായ ‘ഗ്ലൂറ്റൻ ഫ്രീ’ ഹൈ-എനർജി സൂപ്പർഫുഡായി അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. നക്ഷത്ര ഹോട്ടലുകളിലെ ഫ്യൂഷൻ ഫുഡ് മെനുകളിൽ ‘തപ്പിയോക്ക ഡിലൈറ്റ്’ എന്ന പേരിൽ കപ്പ ഇടംപിടിച്ചുകഴിഞ്ഞു.
പ്രവാസി മലയാളികൾക്ക് കപ്പയും മീൻകറിയും എന്നത് അവരുടെ ജന്മനാടിനോടുള്ള വൈകാരികബന്ധത്തിന്റെ ചിഹ്നമാണ്. ഗൾഫ് നാടുകളിലും യൂറോപ്പിലും അമേരിക്കയിലുമുള്ള മലയാളി സൂപ്പർമാർക്കറ്റുകളിൽ പാക്കറ്റുകളിലാക്കിയ ഫ്രോസൺ കപ്പ ഇന്ന് സുലഭമായി ലഭിക്കുന്നു. ചരിത്രത്തിലെ പട്ടിണി മാറ്റിയ എളിയ തുടക്കത്തിൽ നിന്ന് ലോകത്തിലെവിടെയുമുള്ള മലയാളിയുടെ അഭിമാന ചിഹ്നമായി കപ്പ മാറിയത് വിസ്മയകരമായ ഒരു പരിണാമമാണ്.
അറിവ് പരിശോധിക്കാം
1. മരച്ചീനി (കപ്പ) യഥാർത്ഥത്തിൽ ഏത് ഭൂഖണ്ഡത്തിൽ നിന്നാണ് ഇന്ത്യയിലേക്ക് എത്തിയത്?
ഉത്തരം കാണുക (Show Answer)
ദക്ഷിണ അമേരിക്കയിൽ (ആമസോൺ തടങ്ങളിൽ) നിന്ന്. പോർച്ചുഗീസുകാരാണ് ഇത് ഏഷ്യയിലെത്തിച്ചത്.
2. തിരുവിതാംകൂറിൽ ക്ഷാമകാലത്ത് കപ്പ കൃഷി പ്രചരിപ്പിക്കാൻ ബുദ്ധിപരമായ തന്ത്രം മെനഞ്ഞ മഹാരാജാവ് ആര്?
ഉത്തരം കാണുക (Show Answer)
വിശാഖം തിരുനാൾ രാമവർമ്മ മഹാരാജാവ്.
3. പച്ചക്കപ്പയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നതും വേവിച്ച് വെള്ളം ഊറ്റിക്കളയുന്നതിലൂടെ ഇല്ലാതാകുന്നതുമായ വിഷാംശം ഏതാണ്?
ഉത്തരം കാണുക (Show Answer)
സയനോജനിക് ഗ്ലൈക്കോസൈഡുകൾ (ലിനാമാരിൻ / ഹൈഡ്രജൻ സയനൈഡ് ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുള്ള ഘടകം).