ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിന്റെ അദൃശ്യ നട്ടെല്ല്: സമുദ്രാന്തര കേബിളുകളും ഡാറ്റാ സെന്ററുകളും പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എങ്ങനെ?

ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിന്റെ അദൃശ്യ നട്ടെല്ല്: സമുദ്രാന്തര കേബിളുകളും ഡാറ്റാ സെന്ററുകളും പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എങ്ങനെ?

🔗 Share Article

‘ക്ലൗഡ്’ (Cloud) എന്ന വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സിലേക്ക് വരുന്നത് അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒഴുകിനടക്കുന്ന അദൃശ്യമായ ഏതോ ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെക്കുറിച്ചാണ്. സ്മാർട്ട്‌ഫോണിൽ ഒരു യൂട്യൂബ് വീഡിയോ കാണുമ്പോഴോ, ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം റീൽസ് സ്‌ക്രോൾ ചെയ്യുമ്പോഴോ, ഗൂഗിളിൽ തിരയുമ്പോഴോ ഇതെല്ലാം സാറ്റലൈറ്റുകൾ വഴി അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെയാണ് നമ്മുടെ കൈകളിൽ എത്തുന്നതെന്ന് ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും കരുതുന്നു. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. ഇന്ന് ആഗോള ഇന്റർനെറ്റ് ഡാറ്റയുടെ (Internet Data) 99 ശതമാനവും സഞ്ചരിക്കുന്നത് സമുദ്രങ്ങളുടെ അടിത്തട്ടിലൂടെ പാകിയ ലക്ഷക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ നീളമുള്ള അതിസങ്കീർണ്ണമായ ഫൈബർ ഒപ്റ്റിക് കേബിളുകളിലൂടെയാണ്.

നമ്മൾ ഫോണിൽ ഒരു ബട്ടൺ അമർത്തുമ്പോൾ, ആ സിഗ്നൽ തൊട്ടടുത്തുള്ള സെൽ ടവറിലെത്തുകയും അവിടെനിന്ന് ഭൂമിക്കടിയിലെയും സമുദ്രത്തിനടിയിലെയും കേബിളുകൾ വഴി നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ട് ലോകത്തിന്റെ മറുഭാഗത്തുള്ള ഒരു ഡാറ്റാ സെന്ററിലേക്ക് പായുകയും ചെയ്യുന്നു. അവിടെനിന്ന് തിരികെ മറുപടി നമ്മുടെ സ്ക്രീനിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് മില്ലിസെക്കൻഡുകൾ കൊണ്ടാണ്. ഈ അത്ഭുതകരമായ പ്രക്രിയയ്ക്ക് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് മാനവചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ എൻജിനീയറിങ് വിസ്മയങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്.

കേരളത്തിലെ കൊച്ചി മുതൽ അമേരിക്കയിലെ കാലിഫോർണിയ വരെ, ലോകത്തെ മുഴുവൻ വൻകരകളെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഈ ഡിജിറ്റൽ നട്ടെല്ല് എങ്ങനെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്? സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴക്കടലിൽ ആയിരക്കണക്കിന് മീറ്റർ താഴ്ചയിൽ കേബിളുകൾ എങ്ങനെയാണ് സ്ഥാപിക്കുന്നത്? കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ വിവരങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഡാറ്റാ സെന്ററുകളുടെ ഉള്ളിലെ രഹസ്യങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള സമഗ്രമായ ശാസ്ത്രീയവും സാങ്കേതികവുമായ മറുപടിയാണ് ഈ ലേഖനം നൽകുന്നത്.

ആഗോള സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയുടെയും വിവരസാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും അടിത്തറയായി മാറിയ ഈ ഭൗതിക ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചറിന്റെ ചരിത്രവും ശാസ്ത്രവും നിർമ്മാണരീതികളും നമുക്ക് വിശദമായി പരിശോധിക്കാം.

ടെലിഗ്രാഫ് മുതൽ ഫൈബർ ഒപ്റ്റിക്സ് വരെ

സമുദ്രത്തിനടിയിലൂടെ സന്ദേശങ്ങൾ അയക്കുക എന്ന ആശയം ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കമ്പ്യൂട്ടർ വിപ്ലവത്തോടെ ഉയർന്നുവന്ന ഒന്നല്ല. ഇതിന്റെ ചരിത്രം ആരംഭിക്കുന്നത് പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിലാണ്. 1858-ൽ അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിന് കുറുകെ സ്ഥാപിച്ച ആദ്യത്തെ ട്രാൻസ്-അറ്റ്ലാന്റിക് ടെലിഗ്രാഫ് കേബിളാണ് ഈ വിപ്ലവത്തിന് തുടക്കമിട്ടത്. ബ്രിട്ടനിലെ വിക്ടോറിയ രാജ്ഞിയും അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് ജെയിംസ് ബക്കാനനും തമ്മിൽ സന്ദേശങ്ങൾ കൈമാറാൻ ഈ കേബിൾ ഉപയോഗിച്ചു. അന്ന് ഒരു വാക്ക് അയക്കാൻ മിനിറ്റുകൾ എടുത്തിരുന്നുവെങ്കിൽ, അന്ന് അത് ആശയവിനിമയ രംഗത്തെ വിപ്ലവകരമായ കുതിച്ചുചാട്ടമായിരുന്നു.

ആദ്യകാല കേബിളുകൾ ചെമ്പ് (Copper) കമ്പികളും, അവയ്ക്ക് സംരക്ഷണം നൽകാൻ ‘ഗുട്ടാ-പെർച്ച’ (Gutta-percha) എന്ന മലേഷ്യൻ മരത്തിന്റെ കറയിൽ നിന്നുള്ള പ്രകൃതിദത്ത റബ്ബറുമാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ഇവയ്ക്ക് ഡാറ്റ വഹിക്കാനുള്ള ശേഷി വളരെ കുറവായിരുന്നു. വോയ്‌സ് കോളുകൾക്കായി പിന്നീട് കോക്‌സിയൽ കേബിളുകൾ നിലവിൽ വന്നെങ്കിലും, വിവരസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് അവ പര്യാപ്തമായിരുന്നില്ല.

1980-കളുടെ അവസാനത്തോടെയാണ് ഫൈബർ ഒപ്റ്റിക് സാങ്കേതികവിദ്യ കേബിൾ രംഗത്തേക്ക് കടന്നുവരുന്നത്. 1988-ൽ നിലവിൽ വന്ന TAT-8 ആണ് സമുദ്രത്തിനടിയിലൂടെ സ്ഥാപിച്ച ആദ്യത്തെ ഫൈബർ ഒപ്റ്റിക് കേബിൾ. പ്രകാശവേഗതയിൽ വിവരങ്ങൾ കൈമാറാൻ ശേഷിയുള്ള ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ ഇന്റർനെറ്റിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് തിരികൊളുത്തി.

ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടുമായി 500-ലധികം സമുദ്രാന്തര കേബിൾ സിസ്റ്റങ്ങളിലായി 14 ലക്ഷത്തിലധികം കിലോമീറ്റർ നീളത്തിൽ ഫൈബർ ഒപ്റ്റിക് കേബിളുകൾ കിടക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് ഭൂമിയെ 35-ലധികം തവണ ചുറ്റിവരാൻ ആവശ്യമായത്ര നീളമാണ്!

പ്രകാശത്തിന്റെ വേഗതയിൽ സന്ദേശങ്ങൾ: ഫൈബർ ഒപ്റ്റിക്സ്

ഫൈബർ ഒപ്റ്റിക് കേബിളുകൾ എങ്ങനെയാണ് ഡാറ്റ കൈമാറുന്നത് എന്നറിയാൻ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിലെ ലളിതമായ ഒരു തത്ത്വം മനസ്സിലാക്കണം: ‘പൂർണ്ണ ആന്തരിക പ്രതിഫലനം’ അല്ലെങ്കിൽ Total Internal Reflection. മനുഷ്യന്റെ മുടിയുടെ കനത്തോളം മാത്രം തടിയുള്ള അതീവ ശുദ്ധമായ ഗ്ലാസ് (Silica Glass) നാരുകളിലൂടെയാണ് ഫൈബർ ഒപ്റ്റിക് കേബിളുകളിൽ ഡാറ്റ സഞ്ചരിക്കുന്നത്.

ഈ ഗ്ലാസ് നാരിന്റെ ഉള്ളിലെ ഭാഗത്തെ ‘കോർ’ (Core) എന്നും അതിനെ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പുറംപാളിയെ ‘ക്ലാഡിങ്’ (Cladding) എന്നും വിളിക്കുന്നു. കോറിന് ക്ലാഡിങ്ങിനേക്കാൾ ഉയർന്ന റിഫ്രാക്റ്റീവ് ഇൻഡക്സ് (Refractive Index) ഉണ്ടായിരിക്കും. ഡിജിറ്റൽ ഡാറ്റയെ (0, 1 എന്നിവ) ലേസർ പ്രകാശ തരംഗങ്ങളാക്കി മാറ്റി ഈ ഗ്ലാസ് നാരിനുള്ളിലേക്ക് കടത്തിവിടുമ്പോൾ, പ്രകാശം പുറത്തുപോകാതെ ഗ്ലാസ് ഭിത്തികളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ച് (Zig-Zag ആയി) അതിവേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് കുതിക്കുന്നു.

ഒരു സാധാരണ ഗ്ലാസിലൂടെ പ്രകാശം കടന്നുപോകുമ്പോൾ അതിന്റെ തീവ്രത കുറയുമെങ്കിൽ, ഫൈബർ ഒപ്റ്റിക്സിലെ അത്യാധുനിക ഗ്ലാസ് എത്രത്തോളം ശുദ്ധമാണെന്നുവെച്ചാൽ, നൂറുകണക്കിന് കിലോമീറ്റർ സമുദ്രത്തിനടിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചാലും പ്രകാശത്തിന് കാര്യമായ മങ്ങൽ സംഭവിക്കുന്നില്ല. വെവ്വേറെ തരംഗദൈർഘ്യമുള്ള (Wavelengths) പ്രകാശരശ്മികൾ ഒരേ ഗ്ലാസ് നാതിലൂടെ ഒരേസമയം കടത്തിവിട്ട് ഡാറ്റാ ശേഷി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന ‘വേവ്‌ലെങ്ത് ഡിവിഷൻ മൾട്ടിപ്ലെക്സിങ്’ (Wavelength Division Multiplexing – WDM) എന്ന സാങ്കേതികവിദ്യയാണ് ഇന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

ഇതുവഴി ഒരു സെക്കൻഡിൽ ടെറാബിറ്റുകൾ (Terabits per second) ഡാറ്റയാണ് ഒരു ചെറിയ ഫൈബർ ജോഡിയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നത്. അതായത്, ഒരൊറ്റ സെക്കൻഡിൽ പതിനായിരക്കണക്കിന് എച്ച്ഡി സിനിമകൾ ഡൗൺലോഡ് ചെയ്യാൻ ഈ പ്രകാശ തരംഗങ്ങൾക്ക് കഴിയും.

സമുദ്രത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിലെ അത്ഭുത നിർമ്മാണം: സബ്മറൈൻ കേബിളുകൾ

സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലെ ഭീമമായ മർദ്ദം, ഭൂകമ്പങ്ങൾ, സമുദ്ര പ്രവാഹങ്ങൾ, കപ്പലുകളുടെ ആങ്കറുകൾ എന്നിവയെ പ്രതിരോധിച്ച് പതിറ്റാണ്ടുകളോളം കേടുകൂടാതെ കിടക്കാൻ പാകത്തിലാണ് സബ്മറൈൻ കേബിളുകൾ രൂപകൽപ്പന ചെയ്യുന്നത്. പുറമെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ വലിയ തടിയുള്ള കേബിളായി തോന്നുമെങ്കിലും, ഇതിന്റെ ഏറ്റവും ഉള്ളിലുള്ള ഫൈബർ ഒപ്റ്റിക് നാരുകൾക്ക് ഒരു പൂന്തോട്ടം നനയ്ക്കുന്ന ഹോസ് പൈപ്പിന്റെയത്രപോലും വലിപ്പമുണ്ടാകില്ല.

ഒരു സബ്മറൈൻ കേബിളിന്റെ വിവിധ പാളികൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

• ഫൈബർ ഒപ്റ്റിക് കോർ: ഡാറ്റ കൈമാറുന്ന അതിसूക്ഷ്മ ഗ്ലാസ് നാരുകൾ.
• വാട്ടർ റെസിസ്റ്റന്റ് ജെൽ: വെള്ളം അകത്തു കടന്നാൽ സംരക്ഷണം നൽകുന്ന പെട്രോളിയം ജെല്ലി.
• കോപ്പർ അല്ലെങ്കിൽ അലുമിനിയം ട്യൂബ്: കേബിളിലൂടെയുള്ള സിഗ്നലുകൾക്ക് ഊർജ്ജം നൽകുന്ന വൈദ്യുതി കടത്തിവിടാൻ.
• പോളികാർബണേറ്റ് ട്യൂബ്: കേബിളിന് ഉറപ്പ് നൽകുന്നു.
• സ്റ്റീൽ വെയറുകൾ (Steel Strength Members): ഉയർന്ന മർദ്ദത്തെ തടയാനുള്ള ഉയർന്ന ശക്തിയുള്ള സ്റ്റീൽ കമ്പികൾ.
• മൈലാർ ടേപ്പ് & പോളിഎഥിലീൻ പുറംപാളി: കടൽവെള്ളത്തിൽ നിന്നുള്ള രാസപ്രവർത്തനങ്ങളെയും ദ്രവീകരണത്തെയും തടയുന്ന വാട്ടർപ്രൂഫ് കവറിംഗ്.

കരയോട് അടുത്ത പ്രദേശങ്ങളിൽ, കേബിളുകൾ കപ്പൽ ആങ്കറുകളിൽ തട്ടി മുറിയാതിരിക്കാൻ ഉയർന്ന കനത്തിലുള്ള പ്ലേറ്റിംഗും സ്റ്റീൽ കവചങ്ങളും നൽകുന്നു. എന്നാൽ ആഴക്കടലിൽ (കടൽത്തട്ടിൽ) ഇത്തരം അപകടങ്ങൾ കുറവായതിനാൽ താരതമ്യേന കനം കുറഞ്ഞ കേബിളുകളാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

പ്രത്യേകം രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ‘കേബിൾ ലേയിംഗ് ഷിപ്പുകൾ’ (Cable-laying ships) വഴിയാണ് കടലിൽ കേബിളുകൾ പാകുന്നത്. മാസങ്ങളോളം കടലിൽ തങ്ങി, കടൽത്തട്ടിലെ ഭൂപ്രകൃതി സോണാർ സങ്കേതങ്ങൾ വഴി മാപ്പ് ചെയ്ത്, പ്രത്യേക റോബോട്ടിക് പ്ലവുകൾ (Underwater Plows) ഉപയോഗിച്ച് കടൽത്തട്ടിൽ ചാലുകൾ കീറിയാണ് കേബിളുകൾ നിക്ഷേപിക്കുന്നത്. പ്രകാശം ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ദൂരം കൂടുന്തോറും ശക്തി കുറയുന്നതിനാൽ, ഓരോ 60-100 കിലോമീറ്ററിലും സിഗ്നലുകളെ വീണ്ടും ശക്തിപ്പെടുത്താൻ ‘റിപീറ്ററുകൾ’ (Repeaters) എന്ന അത്യാധുനിക ആംപ്ലിഫയറുകൾ കേബിളിൽ ഘടിപ്പിക്കാറുണ്ട്.

ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾ: വിവരങ്ങളുടെ മഹാ കോട്ടകൾ

സമുദ്രത്തിനടിയിലൂടെ എത്തുന്ന ഈ ഡാറ്റാ കേബിളുകൾ ചെന്നെത്തുന്നത് ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന കൂറ്റൻ കെട്ടിടങ്ങളിലേക്കാണ്. ഇവയാണ് ‘ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾ’. നമ്മൾ ഗൂഗിളിൽ തിരയുന്ന വിവരങ്ങൾ, യൂട്യൂബിലെ വീഡിയോകൾ, ബാങ്ക് അക്കൗണ്ട് വിവരങ്ങൾ, സോഷ്യൽ മീഡിയ ഫോട്ടോകൾ എന്നിവയെല്ലാം ഭൗതികമായി സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത് ഈ ഡാറ്റാ സെന്ററുകളിലെ സെർവറുകളിലാണ് (Servers).

ലക്ഷക്കണക്കിന് കമ്പ്യൂട്ടർ സെർവറുകൾ, സ്റ്റോറേജ് ഡ്രൈവുകൾ, നെറ്റ്‌വർക്കിംഗ് ഉപകരണങ്ങൾ എന്നിവ നിരനിരയായി വച്ചിരിക്കുന്ന കൂറ്റൻ മുറികളാണ് ഡാറ്റാ സെന്ററുകളുടെ ഹൃദയം. ഇവ 24 മണിക്കൂറും ആഴ്ചയിൽ 7 ദിവസവും തടസ്സമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു ഡാറ്റാ സെന്ററിന്റെ പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

• തടസ്സമില്ലാത്ത വൈദ്യുതി (Redundancy in Power): പ്രധാന പവർ ഗ്രിഡ് പരാജയപ്പെട്ടാൽ സെക്കൻഡുകൾക്കകം പ്രവർത്തിക്കുന്ന കൂറ്റൻ ഡീസൽ ജനറേറ്ററുകളും, യുപിഎസ് (UPS) സിസ്റ്റങ്ങളും.
• അത്യാധുനിക തണുപ്പിച്ചു നിർത്തൽ സംവിധാനങ്ങൾ (Cooling Systems): ലക്ഷക്കണക്കിന് സെർവറുകൾ ഒരേസമയം പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അമിതമായ ചൂട് കുറയ്ക്കാൻ പ്രിസിഷൻ എയർ കണ്ടീഷണറുകൾ, ലിക്വിഡ് കൂളിംഗ് സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
• സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങൾ (Physical & Cybersecurity): ബയോമെട്രിക് സ്കാനിംഗ്, 24/7 സിസിടിവി, മോഷണവും അട്ടിമറിയും തടയാനുള്ള സൈനിക തലത്തിലുള്ള സുരക്ഷ.
• തീപിടുത്ത പ്രതിരോധം: വെള്ളം ഉപയോഗിച്ചാൽ സെർവറുകൾ നശിക്കുമെന്നതിനാൽ, ഓക്സിജൻ അളവ് തൽക്കാലികമായി കുറയ്ക്കുന്ന ഫയർ അടിച്ചമർത്തൽ വാതകങ്ങൾ (Inert Gas Systems) ഉപയോഗിച്ചാണ് തീ അണയ്ക്കുന്നത്.

ഡാറ്റാ സെന്ററുകളുടെ വിശ്വാസ്യത അളക്കാൻ ‘ടയർ 1’ മുതൽ ‘ടയർ 4’ വരെയുള്ള മാനദണ്ഡങ്ങൾ (Tier Standards) ഉപയോഗിക്കുന്നു. ടയർ 4 ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾക്ക് 99.995% അപ്‌ടൈം (Uptime) ഉറപ്പുനൽകാൻ കഴിയും. അതായത്, ഒരു വർഷത്തിൽ ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ മാത്രമായിരിക്കും ഇവയുടെ പ്രവർത്തനത്തിൽ തടസ്സം നേരിടാൻ സാധ്യതയുള്ളത്.

ഇന്ത്യയും കേരളവും: ആഗോള ഇന്റർനെറ്റിന്റെ പ്രധാന കവാടം

ആഗോള ഡിജിറ്റൽ ഭൂപടത്തിൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് കേരളത്തിന്, തന്ത്രപ്രധാനമായ ഒരു സ്ഥാനമുണ്ട്. സമുദ്രത്തിനടിയിലൂടെ വരുന്ന കേബിളുകൾ വന്ന് കരയിൽ കയറുന്ന കേന്ദ്രങ്ങളെ ‘കേബിൾ ലാൻഡിംഗ് സ്റ്റേഷനുകൾ’ (Cable Landing Stations – CLS) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയിലേക്ക് ആഗോള ഇന്റർനെറ്റ് ഡാറ്റ ഒഴുകിയെത്തുന്ന പ്രധാന കവാടങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് കേരളത്തിലെ കൊച്ചി.

മുംബൈയും ചെന്നൈയും കഴിഞ്ഞാൽ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സബ്മറൈൻ കേബിൾ ലാൻഡിംഗ് ഹബ്ബാണ് കൊച്ചി (കാക്കനാടും പുതുവൈപ്പും). കൊച്ചിയുടെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സ്ഥാനം അറബിക്കടലിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന പ്രധാന അന്താരാഷ്ട്ര കേബിൾ റൂട്ടുകളോട് വളരെ അടുത്താണ്. സൗത്ത് ഈസ്റ്റ് ഏഷ്യ-മിഡിൽ ഈസ്റ്റ്-വെസ്റ്റേൺ യൂറോപ്പ് (SEA-ME-WE 3, SEA-ME-WE 4), സൗത്ത് ആഫ്രിക്ക ഫാർ ഈസ്റ്റ് (SAFE), ഏഷ്യ ആഫ്രിക്ക യൂറോപ്പ് (AAE-1), ബേ ഓഫ് ബംഗാൾ ഗേറ്റ്‌വേ (BBG) തുടങ്ങി നിരവധി പ്രമുഖ കേബിൾ സിസ്റ്റങ്ങളാണ് കൊച്ചിയിൽ വന്നു ചേരുന്നത്.

കേരളത്തിൽ നമ്മൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഇന്റർനെറ്റിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും കൊച്ചിയിലെ ലാൻഡിംഗ് സ്റ്റേഷനുകൾ വഴി കടന്നുവരുന്നതാണ്. ഇവിടെ നിന്ന് ഇന്ത്യയിലെ മറ്റ് പ്രധാന നഗരങ്ങളായ ബംഗളൂരു, ഹൈദരാബാദ്, ചെന്നൈ, മുംബൈ എന്നിവിടങ്ങളിലെ ഡാറ്റാ സെന്ററുകളിലേക്ക് കരമാർഗ്ഗമുള്ള ഫൈബർ ശൃംഖലകൾ വഴി ഡാറ്റ തടസ്സമില്ലാതെ ഒഴുകുന്നു.

അടുത്തിടെ കൊച്ചിയിലും തിരുവനന്തപുരത്തും വൻകിട ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾ സ്ഥാപിക്കാൻ വൻകിട ടെക് കമ്പനികൾ മുന്നോട്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്. കൊച്ചിയുടെ കേബിൾ ലാൻഡിംഗ് സൗകര്യവും, ഉയർന്ന ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരതയും, സുസ്ഥിരമായ വൈദ്യുതി ലഭ്യതയുമാണ് ഇതിന് കാരണം. ഇന്ത്യയിലെ ഡിജിറ്റൽ വിപ്ലവത്തിന് (Digital India) കരുത്തുപകരുന്നതിൽ കേരളത്തിലെ ഈ ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചർ വഹിക്കുന്ന പങ്കു വളരെ വലുതാണ്.

ഭീഷണികളും വെല്ലുവിളികളും:

സമുദ്രത്തിനടിയിലെ ലോകം ശാന്തമല്ല. അതിസങ്കീർണ്ണമായ സബ്മറൈൻ കേബിൾ ശൃംഖലകൾ നിരന്തരം ഭീഷണികൾ നേരിടുന്നുണ്ട്. കേബിളുകൾക്ക് തകരാറു സംഭവിക്കുന്നതിന്റെ 70 ശതമാനത്തിലധികവും മനുഷ്യനിർമ്മിത കാരണങ്ങളാലാണ്. വാണിജ്യ കപ്പലുകളുടെ ആങ്കറുകൾ (Anchors) വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുന്നത്, വലിയ മീൻപിടുത്ത വലകൾ (Trawling) എന്നിവ കേബിളുകൾ മുറിയാൻ കാരണമാകുന്നു.

മറ്റൊരു പ്രധാന ഭീഷണി ഭൂകമ്പങ്ങളും കടലിനടിയിലെ ഉരുൾപൊട്ടലുകളുമാണ് (Underwater Landslides). 2006-ൽ തായ്‌വാനിലുണ്ടായ ഭൂകമ്പത്തിൽ ഒമ്പതോളം കേബിളുകൾ ഒരേസമയം മുറിയുകയും കിഴക്കൻ ഏഷ്യയിലൊട്ടാകെ ഇന്റർനെറ്റ് സേവനങ്ങൾ ആഴ്ചകളോളം സ്തംഭിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. തിമിംഗലങ്ങളും സ്രാവുകളും കേബിളുകൾ കടിച്ച് മുറിക്കാറുണ്ടെന്ന പ്രചാരണം പണ്ടുമുതലേ ഉണ്ടെങ്കിലും, ആധുനിക കവചമുള്ള കേബിളുകളിൽ സ്രാവുകളുടെ ആക്രമണം വളരെ അപൂർവ്വമാണ്.

ഒരു കേബിൾ മുറിഞ്ഞാൽ അത് എങ്ങനെയാണ് നന്നാക്കുന്നത്? സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ കേബിൾ മുറിഞ്ഞാൽ, പ്രത്യേക ഉപഗ്രഹ സംവിധാനങ്ങൾ വഴി തകരാറിലായ കൃത്യമായ സ്ഥലം (Time-Domain Reflectometer ഉപയോഗിച്ച്) കണ്ടെത്തുന്നു. തുടർന്ന് ‘കേബിൾ റിപ്പയർ ഷിപ്പുകൾ’ (Cable Repair Ships) അവിടെയെത്തുന്നു. വിതാനത്തിൽ നിന്ന് റോബോട്ടിക് ഉപകരണങ്ങൾ (ROVs – Remotely Operated Vehicles) ഉപയോഗിച്ച് മുറിഞ്ഞ കേബിളിന്റെ രണ്ടറ്റങ്ങളും പൊക്കിയെടുത്ത് കപ്പലിലെത്തിക്കുന്നു.

കപ്പലിലെ അതിവിദഗ്ദ്ധരായ എൻജിനീയർമാർ ഗ്ലാസ് നാരുകൾ മൈക്രോസ്കോപ്പിലൂടെ നോക്കി കൃത്യമായി കൂട്ടിയോജിപ്പിച്ച് (Splicing) സംരക്ഷണം നൽകിയ ശേഷം വീണ്ടും സമുദ്രത്തിലേക്ക് താഴ്ത്തുന്നു. ഈ പ്രക്രിയയ്ക്ക് ദിവസങ്ങളോ ആഴ്ചകളോ എടുത്തേക്കാം. എന്നാൽ ഇന്റർനെറ്റ് ട്രാഫിക് തടസ്സപ്പെടാതിരിക്കാൻ, റൂട്ടറുകൾ ഡാറ്റയെ മറ്റ് ബദൽ കേബിളുകളിലേക്ക് സ്വയം വഴിതിരിച്ചുവിടാറുണ്ട് (Automatic Rerouting).

ഭാവിയിലെ ഇന്റർനെറ്റ്: 6G, സാറ്റലൈറ്റ് ഇന്റർനെറ്റ്, ഡാറ്റാ സെന്റർ വിപ്ലവം

സാങ്കേതികവിദ്യ വളരുന്തോറും ഡാറ്റാ ഉപഭോഗം കുത്തനെ ഉയരുകയാണ്. ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് (AI), 5G/6G നെറ്റ്‌വർക്കുകൾ, ഇൻ്റർനെറ്റ് ഓഫ് തിങ്സ് (IoT) എന്നിവയുടെ വരവോടെ സമുദ്രാന്തര കേബിളുകൾക്കും ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾക്കും മേലുള്ള സമ്മർദ്ദം വർദ്ധിച്ചു. ഇതിനെ നേരിടാൻ ഗൂഗിൾ, മെറ്റ (ഫേസ്ബുക്ക്), മൈക്രോസോഫ്റ്റ്, ആമസോൺ തുടങ്ങിയ ബിഗ് ടെക് കമ്പനികൾ സ്വയം കേബിളുകൾ നിർമ്മിക്കാനും ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾ സ്ഥാപിക്കാനും കോടിക്കണക്കിന് ഡോളറാണ് നിക്ഷേപിക്കുന്നത്.

ഇലോൺ മസ്‌കിന്റെ ‘സ്റ്റാർലിങ്ക്’ (Starlink) പോലുള്ള ഉപഗ്രഹ ഇന്റർനെറ്റ് സംവിധാനങ്ങൾ സമുദ്രാന്തര കേബിളുകൾക്ക് പകരമാകുമോ എന്ന ചോദ്യം പലരും ഉയർത്താറുണ്ട്. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം അതല്ല. സാറ്റലൈറ്റുകൾക്ക് ഉൾനാടൻ പ്രദേശങ്ങളിലും ദുരന്ത മേഖലകളിലും കണക്റ്റിവിറ്റി നൽകാൻ കഴിയുമെങ്കിലും, വൻതോതിലുള്ള ഡാറ്റാ കൈമാറ്റത്തിന് (Bandwidth) കേബിളുകളെ വെല്ലാൻ കഴിയില്ല. സാറ്റലൈറ്റുകളേക്കാൾ ആയിരക്കണക്കിന് മടങ്ങ് ഡാറ്റ കൈമാറാൻ സമുദ്രാന്തര കേബിളുകൾക്ക് കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ കഴിയും.

അതേസമയം, ഡാറ്റാ സെന്ററുകളുടെ ഭീമമായ വൈദ്യുതി ഉപയോഗം പരിസ്ഥിതി വെല്ലുവിളി ഉയർത്തുന്നുണ്ട്. ഇതിന് പരിഹാരമായി ‘ഗ്രീൻ ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾ’ നിലവിൽ വരുന്നു. സൗരോർജ്ജവും പവനോർജ്ജവും ഉപയോഗിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഡാറ്റാ സെന്ററുകളും, സ്വാഭാവിക തണുപ്പ് ലഭിക്കാനായി ആർട്ടിക് പ്രദേശങ്ങളിലോ കടലിനടിയിലോ (ഉദാഹരണത്തിന് മൈക്രോസോഫ്റ്റിന്റെ Project Natick) സ്ഥാപിക്കുന്ന ഡാറ്റാ സെന്ററുകളും ഭാവിയിലെ പ്രധാന മാറ്റങ്ങളാണ്.

നമ്മൾ നിത്യജീവിതത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഇന്റർനെറ്റ് എന്നത് കേവലം അന്തരീക്ഷത്തിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒന്നല്ല, മറിച്ച് കടലിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ കിടക്കുന്ന ഭീമൻ കേബിളുകളുടെയും ഭൂമിയിലെ കൂറ്റൻ ഡാറ്റാ സെന്ററുകളുടെയും ഭൗതിക സാമ്രാജ്യമാണ്. നമ്മൾ അയക്കുന്ന ഓരോ വാട്ട്‌സ്ആപ്പ് മെസ്സേജും കാണുന്ന ഓരോ വീഡിയോയും പ്രകാശ വേഗതയിൽ കടലാഴങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് തിരികെ എത്തുന്ന അത്ഭുതമാണ് ഓരോ നിമിഷവും നടക്കുന്നത്.

സമുദ്രത്തിന്റെ കഠിനമായ പ്രകൃതിദത്ത വെല്ലുവിളികളെ അതിജീവിച്ച് മനുഷ്യൻ പടുത്തുയർത്തിയ ഈ അദൃശ്യ ശൃംഖല, ആഗോള വസുധയെ ഒരൊറ്റ ഗ്രാമമാക്കി മാറ്റിയ എൻജിനീയറിങ് മികവിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിന്റെ ഈ ഭൗതിക നട്ടെല്ല് ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഇന്ന് നമ്മൾ അനുഭവിക്കുന്ന ആധുനിക ലോകവും സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയും നിലനിൽക്കില്ലായിരുന്നു.

അറിവ് പരിശോധിക്കാം (Test Your Knowledge)

1. സമുദ്രാന്തര ഫൈബർ ഒപ്റ്റിക് കേബിളുകൾ ഡാറ്റ കൈമാറാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രധാന ഭൗതികശാസ്ത്ര തത്ത്വം ഏതാണ്?

ഉത്തരം കാണുക (Show Answer)

പൂർണ്ണ ആന്തരിക പ്രതിഫലനം (Total Internal Reflection). ഗ്ലാസ് നാരിനുള്ളിലൂടെ പ്രകാശത്തെ പുറത്തുപോകാതെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ച് കടത്തിവിടാൻ ഇത് സഹായിക്കുന്നു.

2. കേരളത്തിൽ അന്താരാഷ്ട്ര സമുദ്രാന്തര കേബിളുകൾ വന്നുചേരുന്ന പ്രധാന കേബിൾ ലാൻഡിങ് സ്റ്റേഷൻ (CLS) എവിടെയാണ് સ્થિતિചെയ്യുന്നത്?

ഉത്തരം കാണുക (Show Answer)

കൊച്ചി (കാക്കനാട്, പുതുവൈപ്പ് മേഖലകളിൽ). SEA-ME-WE, SAFE, AAE-1 തുടങ്ങിയ പ്രധാന കേബിളുകൾ ഇവിടെയാണ് കരയോട് ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.

3. സമുദ്രത്തിനടിയിലെ കേബിളുകളിൽ സംഭവിക്കുന്ന തകരാറുകളുടെ പ്രധാന മനുഷ്യനിർമ്മിത കാരണം എന്താണ്?

ഉത്തരം കാണുക (Show Answer)

വാണിജ്യ കപ്പലുകളുടെ ആങ്കറുകൾ (Anchors) വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുന്നതും ആഴക്കടലിലെ മീൻപിടുത്ത വലകളും (Trawling) കേബിളുകളിൽ തട്ടി മുറിയുന്നതാണ് പ്രധാന കാരണം.